اما تکرار مدام این جمله، تنها بازگفتن دردی است که هنوز کسی نسخهای برای درمانش ننوشته است. برای پایان دادن به این وضعیت چه باید کرد؟ قرار است بجنگیم یا صلح کنیم؟ منتظر تصمیم آمریکا نشستهایم یا خودمان برنامه و ابتکاری داریم؟ هدف نهایی سیاست خارجی کشور چیست و از چه مسیری باید به آن رسید؟ مسئولانی که هر روز از ضرورت پایان این وضعیت سخن میگویند، کمتر توضیح دادهاند که این هدف با چه راهبردی، در چه افقی و با چه هزینهای محقق خواهد شد.
تا امروز تنها پاسخی که شنیدهایم، تأکید پیاپی بر «هفت شرط» بوده است. این شروط ریشه در تفاهمنامه اسلامآباد دارد، اما آن تفاهمنامه به هر دلیل و به هر تقدیر امروز کمجان شده و دستکم از سوی طرف آمریکایی بیاعتبار اعلام شده است. شرط گذاشتن در هر مذاکرهای طبیعی است، اما شرط جای راهبرد را نمیگیرد. وقتی فقط تکرار میشود که این شروط باید پذیرفته شود و از هیچ راه بدیلی سخن به میان نمیآید، حق داریم بپرسیم تا کی باید منتظر بمانیم که آمریکا شرایط ما را بپذیرد. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































