بازار
آنها می‌مانند؛ با تعرفه‌های قدیمی، خدمات ضعیف‌تر، و هزینه‌های بالاتر. چرا؟ آیا این یک «وفاداری» آگاهانه است یا نشانه‌ای از یک نقص عمیق در موتور رقابت؟ اقتصاد رفتاری پاسخ می‌دهد: پای «اصطکاک‌های رفتاری» در میان است؛ نیروهای نامرئی‌ای که چرخ‌دنده‌های رقابت را کند می‌کنند و مصرف‌کننده را در «وضع موجود» میخکوب می‌نمایند و نتیجه این میخکوب‌شدگی، قدرتی است که بی‌سروصدا به دست بنگاه‌ها می‌افتد و بازار را از رقابت واقعی تهی می‌کند. تعصب به وضع موجود: چرا «تغییرنکردن» گزینه پیش‌فرض است؟
در قلب این اصطکاک‌ها، «تعصب به وضع موجود» (Status Quo Bias) قرار دارد؛ تمایل سیستماتیک انسان به باقی‌ماندن در شرایط فعلی، حتی زمانی که گزینه‌های بهتر در دسترس‌اند. این سوگیری، نخستین‌بار توسط ویلیام ساموئلسون و ریچارد زکهاوزر در ۱۹۸۸ مستند شد. آنها نشان دادند در آزمایش‌های انتخاب، افراد به‌طور نامتناسبی گزینه‌ای را انتخاب می‌کنند که به‌عنوان «وضع موجود» برچسب خورده است. مطالب پیشنهادی آثار اقتصاد رفتاری بر تصمیم‌گیری‌های اقتصادی دوران تحریم ۱۴۰۲/۱۱/۳۰ اقتصاد رفتاری؛ جایی که تصمیم‌های روزمره لو می‌روند ۱۴۰۴/۱۱/۲۱
اما چرا ما این‌قدر به «همان که هست» می‌چسبیم؟ سه سازوکار روان‌شناختی در کار است:
نخست، «زیان‌گریزی»: تغییر، حتی به‌سمت بهتر، مستلزم ازدست‌دادن چیزی است؛ مهم نیست که آن چیز فقط «عادت» باشد. مغز ما ضررِ ناشی از ترک وضع موجود را بزرگ‌تر از سود ناشی از رسیدن به وضع جدید می‌بیند. قطع کردن شماره تلفن قدیمی، تغییر اپلیکیشن بانکی که به آن عادت کرده‌ایم، یا حتی پرکردن یک فرم جدید، همگی در ترازوی ذهنی ما «ضرر» محسوب می‌شوند. …
