از کوچه عبور میکنی و در میدانگاهی کوچک به پای سرو کهنسال میرسی. سر برمیآوری تا قامت آن را بنگری ولی باز هم نمیتوانی تمامیت و عظمت آن را ببینی. قدری فاصله میگیری و دورتر میشوی. بهتر میبینی ولی بازهم نه آنچنان که باید و شاید.
هوا قدری روشنتر میشود و از چند دهمتری به آن چشم میدوزی تا بزرگی و شکوه آن را بهتر درک کنی. حالا میفهمی که گفتهها و شنیدههایت بیراه نبوده و راویان اخبار و ناقلان قصه این سرو، بیهوده از او سخن نگفته و بیراه او را توصیف نکردهاند.
باید قدری از آن دور میشدی تا سترگی و سرسبزی آن را ببینی و هضم کنی؛ البته آنهمه بزرگی و سالگذرانی و رویندگی و بالش و نازش را در یک نگاه نمیتوان گنجاند و برشمرد.
حکایت بزرگی توران میرهادی، حکایت همان سرو کهنسال و باشکوهی است که پس از مرگشان، بادید میآیند و زوایایی دیگر از وجود گرانبهایشان پدیدار میشود. قدری که از من و تو دورتر و ما از آنها دورتر میشویم، تازه پی به آنچه بهچشممان نمیآمده میبریم. مرگ، همان
فاصلهاندازی است که ناخواسته او را دور میکند و چشم ما را میگشاید و همین، یکی از همانندیهای تورانخانم میرهادی است با سرو.
تورانخانم میرهادی همگونیهای دیگری هم به سرو کهنسالی که آن را در ذهن بهتصویر کشیدهای، داشت و دارد؛ او هم شاداب بود و … …

![[جواد رسولی] توران خانم سرو کهنسال فرهنگ](/news/u/2026-11-21/ettelaat-jaz0o.webp)
دانلود از کافه بازار

![[جواد رسولی] توران خانم سرو کهنسال فرهنگ](/news/u/2026-11-21/ettelaat-jaz0o.jpg)






























































































































































