محمدجواد ظریف در یادداشتی در موسسه پایاب نوشت: «در ۱۱ مارس ۲۰۲۶، شورای امنیت سازمان ملل متحد در ۱۰۱۱۹مین نشست خود قطعنامه ۲۸۱۷ را با ۱۳ رای موافق، بدون رای مخالف و با ۲ رای ممتنع (چین و روسیه) به تصویب رساند. این قطعنامه که مدعی حفظ اصول منشور ملل متحد و بازگرداندن ثبات منطقه‌ای در میانه جنگی روبه‌گسترش در غرب آسیا بود، در عمل دچار کژتابی عمیق دیپلماتیک شد و ژرف‌ترین آسیب‌شناسی‌های ساختاری نظم بین‌المللی پس از ۱۹۴۵ را عیان ساخت. شورای امنیت در این متن، جمهوری اسلامی ایران را به دلیل «حملات فاحش» علیه کشور‌های عربی خلیج فارس و اردن و نیز ایجاد مانع در دریانوردی تنگه هرمز به شدت محکوم کرد، اما در برابر تجاوز نظامی مشترک ایالات متحده و اسرائیل علیه ایران در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، سکوتی کامل و کرکننده پیشه ساخت.
قطعنامه ۲۸۱۷ روایتی گسسته از رابطه علت و معلول ارائه می‌دهد. در جهانِ متنیِ برساخته اکثریت شورا، تاریخ از میانۀ ماجرا آغاز می‌شود؛ بی‌آنکه اشاره‌ای به سال‌ها خفقان اقتصادی قهرآمیز پیش از آغاز مخاصمه سخت شود، بی‌آنکه از الگوی تکراری بهره‌گیری از مذاکرات دیپلماتیک به عنوان پوششی برای حملات غافلگیرانه (نخست در جنگ دوازده‌روزه ژوئن ۲۰۲۵ و بار دیگر در فوریه ۲۰۲۶) یادی شود، و بی‌آنکه به مذاکرات فعالی که هنگام اصابت موشک‌های آمریکایی و جنگنده‌های اسرائیلی به خاک ایران در مسقط و پایتخت‌های منطقه‌ای جریان داشت پرداخته شود. در این قطعنامه، هیچ اشاره‌ای به کشتار جمعی دانش‌آموزان و ورزشکاران ایرانی در میناب و لامرد در نخستین صبح جنگ نشده و هیچ بررسی حقوقی پیرامون چگونگی تبدیل شدن کشور‌های همسایه به سکو‌های متخاصم — از طریق در اختیار قرار دادن سرزمین تحت حاکمیت و زیرساخت‌های نظامی خود به قدرت‌های مهاجم — صورت نگرفته است. …
دانلود از کافه بازار
