اما کسی مقابلش نبود و در خیال و خلوت خودش، ناسزاها را حواله‌ی کسی می‌کرد که آنجا نبود.
متوجه نگاه و تعجبم که شد، لحظه‌ای مکث کرد و گفت: چیه؟ به چی نگاه می‌کنی؟
گفتم ؛هیچی مادرجان ، انگار خیلی درد به دل‌تون آمده و ناراحت هستید که اینجوری نفرین می‌کنید!
با همین چند کلمه طوری خودش را جمع‌وجور کرد و آماده‌ی معاشرت شد که گویی روزها و ساعت‌ها منتظر حضور گوش شنوایی بوده .
سپس گفت: نه، انگار آدم باکمالاتی هستی! حکمن وکیلی، قاضی چیزی هستی، هاا؟
گفتم:بله مادر، وکیل هستم.
گفت:اگه واقعاً وکیلی، بشین تا برات از سیاه بختی پسر جوان‌مرگ‌شده‌م بگم.
و شروع کرد به نقل ماوقع:
عروس خیر ندیده‌م، بچه‌ام رو که کرد زیر خاک، صبر نکرد هفتم شوهرش برسه و دو سه روز بعد ، مهریه‌اش رو گذاشت اجرا !
رفتم به قاضی می‌گم ؛ دوره‌ی آخرالزمان شده که از مرده طلب مهریه می‌کنن؟ می‌گه مهریه قانوناً حق عروست هست. می‌گم این چه قانونیه که هنوز کفن میت، اونم میتِ تازه‌داماد، خشک نشده، اجازه می‌ده از میت عارض شد؟
حرفش که به اینجا رسید، دوباره رشته‌ی نفرین‌هایش را از سر گرفت. این‌بار اما فهمیدم مخاطب واقعی‌اش فقط عروسش نیست. او از دردی بزرگ‌تر از مطالبه‌ی مهریه و یک پرونده گلایه داشت ،
درد و فغانِ پیرزن تنها از مرگ فرزند بود ، او با قانون، با قاضی و با سرنوشتی که پسرش را از او گرفته بود دعوا داشت.
به بهانه‌ی خریدن آب، حرفش را قطع کردم تا مجالی فراهم شود برای بیان کلامی تا شاید اندکی از غم و غصه‌ی پیرزن کاسته شود.
هرچه از قانون و حقوق زن پس از مرگِ شوهر بلد بودم، گفتم؛ اما گوش مادر بدهکار این حرف‌ها نبود. مرغش یک پا داشت و به هیچ … …
دانلود از کافه بازار
