هوش‌مصنوعی و ابزارهای مختص آن به تدریج در زندگی ما ایرانی‌ها جای خود را باز می‌کند. از این زاویه دانش‌آموزانی که عموماً در دهه ۹۰ به دنیا آمده‌اند در معرض استفاده، اعتیاد و وابستگی به این ابزار‌ها هستند و ممکن است به شکل افراطی وابسته به این حل‌المسائل مدرن شوند. بالشخصه فکر می‌کنید مدارس ما تا چه اندازه با این پدیده درگیر شده‌اند؟
اول از همه این پرسش را باید مطرح کرد که رویکرد ما نسبت به هوش مصنوعی چیست؟ از زمانی که هوش‌مصنوعی وارد جامعه به ویژه نظام آموزشی ما شد یکی از رویکرد‌های رایج رویکرد مخالفت با هوش‌مصنوعی بود. استدلال هم این بود که ورود هوش مصنوعی به مدارس عملاً به ضرر دانش‌آموزان است، یعنی کودکان و نوجوان‌های ما از آن به عنوان حل‌المسئله استفاده می‌کنند. کسی که تمرین‌ها را برایشان حل کند و جواب سؤال‌ها را بدهد بنابراین در عمل به ضرر دانش‌آموز است و بچه‌ها استفاده مطلوبی از این ابزار نمی‌کنند. مثل همه چیز‌های جدیدی که وارد جامعه سنتی می‌شوند و جامعه با آن مقابله می‌کند و خود را در برابرش می‌بیند. ما عمدتاً این رویکرد را داریم، به ویژه نزد مسئولان و مدیرانی که سنوات کاری بیشتری دارند. حالا مدیرانی که سنوات کاری کم تری دارند و جدیدتر هستند شاید کم‌تر این رویکرد را دارند، اما معمول این است که اولین رویکرد نظام آموزشی ما در برابر پدیده‌های جدید، رویکرد مقابله و مخالفت است. …
دانلود از کافه بازار
