بازار
با این حال، ماجرای حمید شبخیز فقط به این ظاهر نوستالژیک و کیفیت فنی برنامه‌هایش محدود نمی‌شود. او در تمام این سال‌ها، فارغ از تغییر سلیقه مخاطبان و تحولات صنعت رسانه، انرژی و شور همیشگی‌اش را حفظ کرده و همچنان با همان سبک آشنا مقابل دوربین ظاهر می‌شود. شاید همین تداوم برای بخشی از مخاطبان جذاب باشد؛ بینندگانی که نه لزوما به دنبال یک برنامه تلویزیونی استاندارد و خوش‌ساخت، بلکه در جست‌وجوی چهره‌ای آشنا، فضایی قابل پیش‌بینی و سرگرمی‌ای بی‌دردسر هستند.
البته این به معنای مصون ماندن شبخیز از انتقادها نیست. کیفیت فنی برنامه‌ها، تکرار الگوهای قدیمی و نبود سناریو یا محتوای منسجم در برخی از تولیداتش، از جمله مواردی است که می‌توان درباره آنها بحث کرد. در دورانی که حتی تولیدکنندگان محتوای مستقل هم برای جلب توجه مخاطب به سراغ شیوه‌های تازه روایت و تصویر می‌روند، اصرار بر فرمول‌هایی که سال‌هاست تغییر چندانی نکرده‌اند، پرسش‌برانگیز است. با این همه، ظاهرا این انتقادها نتوانسته‌اند ارتباط بخشی از مخاطبان با او را از بین ببرند.
شبخیز در طول سال‌ها جامعه‌ای از هواداران وفادار برای خود ساخته است؛ مخاطبانی که شاید با معیارهای حرفه‌ای امروز به برنامه‌هایش نگاه نکنند و اساسا انتظاری فراتر از آنچه می‌بینند نداشته باشند. برای بعضی‌ها هم تماشای ITN صرفا راهی برای گذراندن وقت است. …
