معزالدین و رؤیای گردشگری توسعه‌محور

نگاه توسعه‌گرای معزالدین به گردشگری

معزالدین ذهنی خلاق، ایده‌هایی بزرگ و نگاهی کلان و توسعه‌گرا داشت. در جلسات، شنونده منفعل نبود؛ در بحث‌ها مشارکت می‌کرد، ایده می‌داد، سؤال می‌کرد و گاهی با همان شوخ‌طبعی همیشگی‌اش، فضای جلسه را لطیف‌تر می‌کرد. اما پشت آن شوخی‌ها، نگاه جدی به آینده ایران و فرهنگ کشور وجود داشت.

او تلاش می‌کرد گردشگری از یک موضوع صرفاً اداری و دستگاهی خارج شود و جایگاه خود را به‌عنوان یکی از ارکان توسعه کشور پیدا کند.

یکی از مهم‌ترین یادگارهای دوران مدیریتی او، تهیه و تدوین «برنامه ملی گردشگری» بود. برای این کار از مشاوران مجرب داخلی و خارجی کمک گرفت و در کنار آنها از ظرفیت کارشناسان و فعالان ایرانی نیز استفاده کرد تا مسائل گردشگری به‌صورت همه‌جانبه و هماهنگ دیده شود. این کار در آن سال‌ها ساده نبود.

معزالدین باور داشت گردشگری بدون برنامه، آموزش و پژوهش، زیرساخت و حضور بخش خصوصی، نمی‌تواند به جایگاه واقعی خود برسد. از همین رو، در جلسات کارگروه‌ها، شورای برنامه‌ریزی و هنگام تدوین اسناد بالادستی کشور، پیگیر آن بود که گردشگری در سیاست‌های کلان ایران به‌درستی دیده شود.

گردشگری؛ پلی میان ایران و جهان

در سال‌های دولت آقای خاتمی، این نگاه با فضای جدیدی که در روابط فرهنگی ایران با جهان شکل گرفته بود، پیوند خورد. ایده گفت‌وگوی تمدن‌ها در سازمان ملل مطرح و تصویب شده بود و معزالدین به‌خوبی می‌دانست که گردشگری می‌تواند یکی از عرصه‌های مؤثر این گفت‌وگو باشد.

او برای شناساندن ایران به جهان، برگزاری رویدادهای بین‌المللی، برنامه‌ها و جشنواره‌ها و استفاده از ظرفیت گردشگری برای معرفی فرهنگ و تمدن ایران تلاش زیادی کرد. …