در یازدهم ژوئیه ۱۹۹۵، نیروهای صرب بوسنی با ورود به شهر سربرنیتسا – منطقهای که از سوی سازمان ملل متحد بهعنوان «منطقه امن» اعلام شده بود – بیش از هشت هزار مرد و پسر بوسنیایی مسلمان را بهصورت سازمانیافته از خانوادههایشان جدا کردند، به قتل رساندند و پیکرهای آنان را در گورهای دستهجمعی دفن کردند؛ گورهایی که بسیاری از آنها بعدها برای پنهان کردن آثار جنایت دوباره نبش و اجسادشان به مکانهای دیگری منتقل شد. دادگاههای بینالمللی این جنایت را بهعنوان نسلکشی به رسمیت شناختهاند.
هر سال در آستانه سالگرد این فاجعه، هزاران نفر از بازماندگان، خانوادههای قربانیان و حامیان آنان در مارش میرا (راهپیمایی صلح) شرکت میکنند؛ مسیری که در واقع بازپیمایی معکوس راهی است که هزاران بوسنیایی مسلمان در ژوئیه ۱۹۹۵ برای فرار از محاصره و نجات جان خود از میان کوهستانها و جنگلها پیمودند. امروز این راهپیمایی تنها یک مراسم یادبود نیست؛ بلکه کنشی جمعی برای پاسداشت حافظه قربانیان، مقابله با انکار نسلکشی و مطالبه مستمر حقیقت و عدالت است.
دکتر آزاده ثبوت، پژوهشگر مطالعات عدالت انتقالی، استعمارزدایی و نسلکشی، در سیامین سالگرد نسلکشی سربرنیتسا در این راهپیمایی حضور یافت و در مرکز یادبود پوتوچاری با شماری از بازماندگان، اعضای انجمن مادران سربرنیتسا و خانوادههای قربانیان گفتوگو کرد. تجربه حضور در این مراسم و شنیدن روایتهای دستاول از کسانی که نسلکشی را زیستهاند، فرصتی فراهم کرد تا بار دیگر به این پرسش بازگردیم که سربرنیتسا امروز چه چیزی درباره خشونت، عدالت، حافظه و مسئولیت جامعه جهانی به ما میآموزد. در این گفتوگو، آزاده ثبوت از تجربه حضور خود در مارش میرا، دیدار با بازماندگان نسلکشی و تأملاتش درباره ریشههای سیاسی نسلکشی در بوسنی میگوید و توضیح میدهد که چرا به باور او، سربرنیتسا تنها روایتی از گذشته نیست، بلکه هشداری برای اکنون است؛ هشداری که پژواک آن را میتوان در فجایع معاصر، ازجمله آنچه امروز در غزه میگذرد، نیز شنید.
چه انگیزهای باعث شد در «مارش میرا» و مراسم سیامین سالگرد نسلکشی سربرنیتسا شرکت کنید؟ …


دانلود از کافه بازار




























































