تاریخ معاصر ایران را میتوان روایت تقابل دو مسیر دانست؛ کودتاهایی با پشتوانه و مداخله خارجی در برابر انقلابهایی که از اراده و حضور مردم برخاستهاند.
باشگاه خبرنگاران جوان - از کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹ و نقش بریتانیا در قدرتگیری رضاخان تا شهریور ۱۳۲۰ و برکناری او با اراده متفقین، و سپس کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، تاریخ پهلوی با نقاط عطفی گره خورده که در آنها اراده خارجی در تحولات سیاسی ایران نقشی تعیینکننده داشته است. در مقابل، انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ با حضور گسترده مردم معادلات موجود را برهم زد و سلطنت پهلوی را پایان داد.
تقابل این دو مسیر پس از انقلاب نیز ادامه یافت؛ از کودتای نوژه و طرحهای براندازانه تا آنچه در متن، وقایع دیماه ۱۴۰۴ «کودتا» خوانده شده است. بر اساس این روایت، حضور گسترده مردم در خیابانها بار دیگر نشان داد که در معادلات سیاسی ایران، اتکا به اراده خارجی با مقاومت جامعهای روبهرو میشود که خود را دارای حافظه تاریخی و تجربه انقلاب میداند.
