از قصه‌گویی اجاره‌نشین‌ها تا شوخی‌های اینستاگرامی خانوم والده

به گزارش هم‌میهن آنلاین و به نقل از خبرگزاری مهر، موفقیت تجاری فیلم‌هایی نظیر «خانوم والده» در کنار انتقادهایی که نسبت به سطح کیفی فیلمنامه‌ها و اتکای آن‌ها به شوخی‌های دوپهلو مطرح می‌شود، بار دیگر این پرسش بنیادین را پیش کشیده است که سینمای کمدی ایران چه مسیری را از آثار ماندگاری چون «اجاره‌نشین‌ها»، «لیلی با من است» و «مارمولک» تا تولیدات امروزی پیموده است.

در دهه‌های گذشته، طنز در سینمای ایران عمدتاً از دل تناقض‌های اجتماعی، مناسبات خانوادگی و تضاد میان موقعیت و شخصیت سرچشمه می‌گرفت؛ نمونه بارز آن «اجاره‌نشین‌ها» ساخته داریوش مهرجویی یا «لیلی با من است» اثر کمال تبریزی بود که در آن‌ها شوخی‌ها پیوندی ارگانیک با روایت و پیشبرد داستان داشتند و هرگز به شکل ابزارهای مستقل و دم‌دستی به کار گرفته نمی‌شدند.

با این حال، به موازات تغییر در اقتصاد تولید، افزایش ریسک‌های سرمایه‌گذاری … …