وی با اشاره به مبانی نظریه معرفت هماهنگ و اصل تکثر راههای معرفت افزود: بر اساس این مبانی، رهیافتی روششناختی برای آموزش و پژوهش در حوزههای مرتبط با دین، از جمله فلسفه، الهیات و عرفان، پیشنهاد میکنم. بر این اساس، دانشجو و پژوهشگر عرفان نباید به مطالعه صرف متون عرفانی بسنده کند، بلکه لازم است این حوزه را دستکم در پیوند با فلسفه و الهیات دنبال کند.
این استاد فلسفه و عرفان اسلامی ادامه داد: کاوش در متون عرفانی، هرچند گسترده و عمیق باشد، اگر گسسته از تفکر فلسفی و دانش الهیاتی صورت گیرد، ناتمام میماند و ممکن است تصویری نارسا، ناقص و حتی منحرف از حقیقت به دست دهد. از این رو، شهود عرفانی باید با تعقل در آفاق و انفس و تدبر در آیات الهی همراه شود. در مقام عمل نیز شایسته است دانشپژوه در کنار مطالعه هر اثر عرفانی، کتابی فلسفی و متنی الهیاتی یا تفسیری را در برنامه خود قرار دهد تا این ساحتهای معرفتی یکدیگر را تکمیل، متوازن و تعدیل کنند.
فناییاشکوری با تأکید بر اینکه این توصیه به دانشجویان فلسفه و الهیات نیز قابل تعمیم است، گفت: تکبعدینگری در هر یک از این حوزهها آسیبزاست. اکتفای محض به عرفان و بیاعتنایی به موازین عقلی و شرعی، ذهن را در معرض خرافهگرایی، شطحگویی و پندارگرایی قرار میدهد. در مقابل، غرقشدن در فلسفه محض نیز ممکن است روح انسان را خشک کند و او را از لطافت احساس، تخیل خلاق و معنویت دور سازد.
وی افزود: فیلسوف علاوه بر آشنایی با این سه حوزه معرفتی، به شناخت اجمالی دستاوردهای سایر علوم نیز نیاز دارد تا اندیشهاش در انتزاع محض متوقف نماند و پیوند خود را با واقعیت عینی از دست ندهد. …


دانلود از کافه بازار




























































