بررسی دادههای مرکز آمار ایران در گزارش «شاخصهای کلان اقتصادی و اجتماعی کشور» نشان میدهد نسبت هزینه خالص مسکن به کل هزینههای خانوار شهری در سال ۱۴۰۴ به ۴۱.۷ درصد رسیده است. این رقم اگرچه در مقایسه با ۴۳.۷ درصد سال ۱۴۰۳ کاهش دو واحد درصدی را نشان میدهد، همچنان فاصله زیادی با سهم ۳۳ تا ۳۴ درصدی این بخش در میانه دهه ۱۳۹۰ دارد.
از ۳۴ درصد در میانه دهه ۹۰ تا بیش از ۴۳ درصد
نگاهی به روند تاریخی این شاخص نشان میدهد سهم مسکن در سبد هزینه خانوار شهری در ابتدای دهه ۱۳۸۰ حدود ۳۱.۹ درصد بود. این نسبت در سال ۱۳۸۵ به حدود ۲۹.۵ درصد کاهش یافت، اما در سال ۱۳۹۰ مجددا به ۳۳.۴ درصد رسید و در سال ۱۳۹۵ نیز حدود ۳۴.۱ درصد ثبت شد.
به این ترتیب در فاصله سالهای ۱۳۸۰ تا ۱۳۹۵ سهم مسکن در هزینه خانوارهای شهری با وجود نوسانات، عمدتا در محدوده ۳۰ تا ۳۴ درصد قرار داشت. اما از نیمه دوم دهه ۱۳۹۰ روند افزایشی این شاخص شدت گرفت و بازار مسکن بهتدریج سهم بیشتری از منابع مالی خانوارها را به خود اختصاص داد.
بر اساس دادههای منتشر شده مرکز آمار، سهم هزینه مسکن در سال ۱۳۹۷ حدود ۳۳.۹ درصد بود که در سال ۱۳۹۸ به ۳۶.۴ درصد و در سال ۱۳۹۹ به ۳۷ درصد رسید. این نسبت در سال ۱۴۰۰ با اندکی کاهش ۳۶ درصد ثبت شد، اما در سال ۱۴۰۱ مجددا به ۳۸.۱ درصد افزایش یافت و در سال ۱۴۰۲ از مرز ۴۰ درصد عبور کرد و به ۴۲.۴ درصد رسید.
این روند در سال ۱۴۰۳ نیز ادامه یافت و سهم مسکن از هزینه خانوار شهری ۴۳.۷ درصد ثبت شد؛ رقمی که در سال ۱۴۰۴ با کاهش به ۴۱.۷ درصد رسید. به عبارت دیگر در فاصله سالهای ۱۳۹۷ تا ۱۴۰۳ سهم مسکن از هزینه خانوارهای شهری نزدیک به ۱۰ واحد درصد افزایش یافت؛ تغییری که نشاندهنده سنگینتر شدن بار تأمین سرپناه در سبد معیشت شهرنشینان است.
دههای که مسکن سهم بیشتری از سفره خانوار گرفت …


دانلود از کافه بازار
































































































































































