کارسون در پاسخ گفت: «فقط دارم بیسکویت میخورم و یک فنجان چای مینوشم. هنوز اتفاق دراماتیکی نیفتاده است. هنوز صبح است. در آشپزخانه نشستهام، مجله "لندن ریویو آو بوکس" را میخوانم و چای مینوشم. متوجه شدم که کف خانه به جارو کردن نیاز دارد، بنابراین سریع از جایم بلند شدم تا آن را جارو کنم. بعد هم این همه تماس تلفنی شروع شد که مدام قطعشان میکردم، چون عادت دارم هر وقت تلفن زنگ میخورد، آن را خاموش کنم.»
رابرت کوری - همسر این نویسنده - نیز در میان صحبتها وارد گفتوگو شد و با لحنی شوخطبعانه گفت: «من همسرش هستم و او به من بدهکار است، چون من بودم که وادارش کردم با شماره شما تماس بگیرد.»
کارسون در ادامه توضیح داد: «بله؛ او به تلفن جواب میدهد و بعد از من میخواهد تماس بگیرم. به نظرم همهچیز کمی دیوانهوار است. فکر میکنم همه شما دیوانهاید.»
وقتی مصاحبهکننده از او پرسید چرا این اتفاق برایش چنین عجیب و باورنکردنی است و آیا انتظار دریافت این جایزه را نداشته است؟ کارسون پاسخ داد: «خب، آخر چه کسی ممکن است انتظار چنین چیزی را داشته باشد؟»
این نویسنده در پاسخ به پرسشی درباره محل زندگیاش گفت در ریکیاویک - پایتخت ایسلند - زندگی میکند؛ خانهای در کنار دریا که چشماندازی رو به آبهای شمالگان دارد. او سپس افزود: «ببخشید که برای شما چندان دراماتیک رفتار نمیکنم. اینجا فقط یک روز عادی است.»
کارسون در پاسخ به این پرسش که جایزه نوبل چه معنایی برای او دارد؟ گفت که هنوز به این موضوع فکر نکرده است. او توضیح داد که در حال حاضر بیشتر به این فکر میکنند که پول جایزه را چگونه به دیگران ببخشند: «هنوز به آن فکر نکردهام. فقط داریم به راههایی برای بخشیدن پول جایزه فکر میکنیم. دوستی داریم که به خانه نیاز دارد و ما هم همیشه کمکهای زیادی به سازمان پزشکان بدون مرز میکنیم. از این جور کارها.» …


دانلود از کافه بازار






























































