وقتی جامعه به نقطه‌ای می‌رسد که «عادی بودن» به آرزو تبدیل می‌شود، یعنی یک جای کار عمیقا ایراد دارد...

اعتراض به دلار، اعتراض به بی‌ثباتی است؛ به زندگی‌ای که قابل برنامه‌ریزی نیست. مردمی که نمی‌دانند شش ماه دیگر اجاره خانه و مغازه‌شان چند برابر می‌شود، دارو پیدا می‌شود یا نه، شغل می‌ماند یا نه. نادیده گرفتن این اعتراض‌ها، پاک کردن صورت مسئله نیست؛ فقط صورت مسئله را بزرگ‌تر می‌کند. صدای مردم را باید شنید …

اعتراض به دلار، اعتراض به بی‌ثباتی است؛ به زندگی‌ای که قابل برنامه‌ریزی نیست. مردمی که نمی‌دانند شش ماه دیگر اجاره خانه و مغازه‌شان چند برابر می‌شود، دارو پیدا می‌شود یا نه، شغل می‌ماند یا نه.

مرگ بهرام بیضایی، فقط پایان زندگی یک هنرمند نیست؛ یادآور یک الگوی تکرارشونده در فرهنگ معاصر ایران است: بزرگانی که سال‌های پایانی عمرشان را دور از وطن می‌گذرانند و همان‌جا از دنیا می‌روند.

این، شاید دقیق‌ترین توصیف از وضعیت حکمرانی در ایران امروز باشد: جامعه دارد تمرین می‌کند انگار دولت و مجلسی در کار نیست.

شفقنا- مصطفی داننده در روزنامه اطلاعات نوشت: مشهد اگر قرار است استثنا باشد، شفاف بگویید. بگویید این شهر قواعد جداگانه دارد؛ بگویید بعضی چیزها این‌جا قرار نیست اتفاق بیفتد قرار بود بازی استقلال و گل‌گهر در ورزشگاه امام رضا (ع) مشهد برگزار شود. استقلال، به‌دلیل وضعیت نامناسب چمن ورزشگاه شهر قدس، به …

مشهد اگر قرار است استثنا باشد، شفاف بگویید. بگویید این شهر قواعد جداگانه دارد؛ بگویید بعضی چیزها این‌جا قرار نیست اتفاق بیفتد...

حرف‌های سعید جلیلی درباره «زیاد شدن کافه‌ها» نه تحلیل اجتماعی است، نه دغدغه فرهنگی؛ بیشتر شبیه ترسِ آشنای سیاستمداری است که با زندگی واقعی مردم بیگانه مانده و هر نشانه‌ای از تغییر را تهدید می‌بیند.

اظهار نظر تازه وزیر آموزش و پرورش با این مضمون که «پخش آهنگ در صبحگاه مدارس به هیچ‌وجه مورد تایید نیست»، در بهترین حالت نشانه محافظه‌کاری بی‌جا و در بدترین حالت، تحقیر و محدود کردن نسل آینده است.

شفقنا- مصطفی داننده در روزنامه اطلاعات نوشت:  سال‌هاست صداوسیما از رقابت فرار کرده است؛ مخاطب را از دست داده، اعتماد را سوزانده و زمین بازی را واگذار کرده است. اما به جای این‌که خودش را اصلاح کند، به جای این‌که بپذیرد مشکل در کیفیت و عملکرد خودش است، به دنبال میان‌بُری خطرناک رفته: تبدیل «نظارت» [ ]

ماجرای خداداد و آن فحش‌های زیر لب در اصل یک هشدار بود؛ نه برای جامعه، بلکه برای خود صداوسیما: «نمی‌توانی حتی آنتن خودت را مدیریت کنی.» اما به جای اعتراف به این بی‌لیاقتی، تصمیم گرفتند دیگران را مقصر معرفی کنند و کنترل بیرونی را بیشتر کنند.

طنز تلخی در این داستان وجود دارد: صداوسیما خودش روی آنتن زنده‌اش هزاربار از دستش در رفته، توهین، فحش، تصویر نامناسب، اشتباه فنی، بحران مدیریتی اما همان سازمانی که توان مدیریت برنامه خودش را ندارد، ادعای مدیریت کل اینترنت فارسی را دارد.

سازمانی که توان مدیریت برنامه خودش را ندارد، ادعای مدیریت کل اینترنت فارسی را دارد. ماجرای خداداد عزیزی فقط یک نمونه نمادین است...

فریاد، تمسخر، توهین و صدا بالا بردن نشانه غیرت دینی نیست. شور بدون اخلاق، تقلیدی سطحی از عشق است.