چشم آهنی در مدرسه| ماجرای دوربین مدار بسته در کلاس‌های درس

هفت صبح|  وقتی صحبت از نصب دوربین در هر محیطی می‌شود، اولین چیزی که به ذهن خطور می‌کند، بحثِ عدم اعتماد و ضرورتِ نظارت و کنترل بر زیرمجموعه‌هاست؛ پدیده‌ای که حتی برای هر فردی و در هر جایگاهی ناخوشایند است. اما طی هفته‌های اخیر، انتشار اخباری مبنی بر برنامه‌ریزی برای نصب دوربین مداربسته در داخل «کلاس‌»های درس مدارس، با موجی از واکنش‌های متفاوت و متناقض از سوی والدین و معلمان همراه شده است.

 

بر اساس اخبار منتشر شده، گویا وزارت آموزش و پرورش درصدد است تا برخلاف آیین‌نامه مدارس، مصوب 1400 که نصب دوربین در کلاس‌های درس را به دلایل مختلف از جمله حفظ حریم خصوصی کلاس و فضای آموزشی ممنوع کرده بود، دوباره این اقدام را مجاز و عملی کند. این چرخش سیاستی، واکنش‌های بسیار مختلفی را در پی داشته است؛ در حالی که گروهی از معلمان، این کار را نشانی از بی‌اعتمادی به کادر آموزشی و نوعی حرمت‌شکنی در جایگاه شغلی خود می‌دانند، بخشی از والدین نیز با ابراز نگرانی از جنبه‌های مختلف، معتقدند که این اقدام به دلیل کنترل دانش‌آموزان و جلوگیری از حضور آنها در تنش‌های سیاسی و امنیتی انجام می‌شود، ضمن آنکه این اقدام درعمل تنها باعث ایجاد استرس، اضطراب و از بین رفتن تمرکز در میان فرزندانشان خواهد شد.

    معلم یا بازیگر؟ 

حامیان نصب دوربین می‌گویند می‌خواهند جلوی تنبیه بدنی و موارد مشابه یا تخلفات دیگر در کلاس‌ها را بگیرند. اما مخالفان می‌پرسند: «چند درصد معلمان واقعاً به تنبیه بدنی متوسل می‌شوند؟» اگرچه درصد کم تنبیه‌ها، دلیل موجهی برای دفاع از بدخلقی نیست، اما باید پرسید چند درصد این رفتارها بازتابی از بی‌عدالتی اقتصادی و تحقیر جایگاه شغلی معلم است؟ آنها معتقدند وقتی فشارهای زندگی زیاد می‌شود یا رفتارهای بی‌ادبانه نسل زد معلم را به مرز جنون می‌کشاند، فشارهای عصبی نیز افزایش می‌یابد و این همان مواردی است که مسئولان باید به آنها توجه کرده و درصدد حل آن باشند!

  …