این روانشناس افزود: کودکانی که در محیطی با شوخی سالم رشد میکنند معمولا در بزرگسالی از طنز برای کاهش تنش و حل اختلاف استفاده و در روابط اجتماعی انعطاف بیشتری دارند. همچنین بهتر میتوانند تشخیص دهند که یک شوخی از روی صمیمیت بیان شده یا در پشت آن قصد آزار و تحقیر وجود دارد. این مهارت در دوستیها، روابط عاطفی و حتی محیط کار بسیار ارزشمند است. در مقابل اگر یک کودک همیشه نقش هدف شوخی را در خانواده داشته باشد ممکن است همین نقش را در جمع دوستان هم بپذیرد. در روانشناسی این پدیده «تکرار الگوی نقش» نام دارد، یعنی فرد همان جایگاهی را که در خانواده تجربه کرده بهصورت ناخودآگاه در روابط بعدی هم تکرار و همین موضوع میتواند او را در برابر قلدری یا روابط ناسالم آسیبپذیرتر کند. البته این مسیر قطعی نیست و نقش والدین در این میان بسیار تعیینکننده است.
زمانی که والدین مرز میان شوخی سالم و آزار را به فرزندان آموزش میدهند و اجازه نمیدهند تمسخر به یک الگوی رفتاری تبدیل شود در واقع از شکلگیری بسیاری از مشکلات ارتباطی در آینده پیشگیری میکنند بههمین دلیل میتوان گفت خانواده اولین جایی است که کودک قواعد نانوشته احترام شوخطبعی و مرزهای ارتباطی را یاد میگیرد و همین قواعد سالها بعد در تمام روابط او دیده خواهد شد.
خطاهای رایج در تشخیص شوخی با تمسخر …
