از یک سو، سابقه روابط ایران و آمریکا، خروج واشنگتن از توافقهای پیشین و بیاعتمادی عمیق شکلگرفته در طول سالهای گذشته، باعث شده بخش قابل توجهی از جریانهای سیاسی نسبت به مذاکره با آمریکا نگاه محتاطانه یا منفی داشته باشند. از سوی دیگر، مذاکره در سیاست خارجی یک ابزار است و کنار گذاشتن کامل آن به معنای کنار گذاشتن یکی از مسیرهای پیگیری منافع ملی است. همین مسئله سبب شده در سالهای گذشته نیز میان «مخالفت با مذاکره از موضع ضعف» و «مذاکره بهعنوان یک ابزار برای تأمین منافع کشور» تفکیکهایی صورت گیرد.
مسئله مهمتر اما در شرایط فعلی، نحوه روایت این موضوع در فضای سیاسی و رسانهای کشور است. اختلاف بر سر اینکه چه کسی تصمیم به مذاکره گرفته یا آیا دولت به صورت مستقل وارد این مسیر شده است، اگر به شکل یک دوگانه میان دولت و سایر ارکان نظام مطرح شود، میتواند تصویری از شکاف داخلی ایجاد کند؛ تصویری که دقیقاً در شرایطی که دشمن بر ایجاد اختلاف و چنددستگی داخلی حساب باز کرده، میتواند هزینهزا باشد.
اظهارات کمال علیپور خنکداری و کیومرث سرمدی، دو نماینده سابق مجلس، نیز در همین چارچوب قابل بررسی است. هر دو بر ضرورت حفظ انسجام داخلی تأکید دارند، هرچند زاویه نگاه آنها به موضوع مذاکره یکسان نیست. علیپور بر این باور است که مذاکره یکی از اضلاع قدرت کشور است و نباید میدان دیپلماسی را رها کرد. وی در عین حال تأکید دارد که مذاکره با اذن رهبر انقلاب انجام شده و نباید مذاکرهکنندگان را به دلیل حضور در این عرصه مقصر جلوه داد. …


دانلود از کافه بازار



































































