نعیمه جاویدی: جنگ تحمیلی سوم که شروع شد یک گروه از روانشناسان داوطلب شدند. بمباران تمام شده یا نشده خودشان را به محل اصابت می‌رساندند تا کسی سلامت روانش را زیر آوار ترس و ویرانی ساختمان‌ها جا نگذارد. بعدها که خانواده‌های آسیب‌دیده از جنگ در هتل‌ها مستقر شدند تا دستی به سر و روی خانه و زندگی‌شان کشیده …

نعیمه جاویدی: شانه‌به‌شانه بمباران و انفجارها در جنگی که گذشت، آدم‌ها هم منفجر می‌شدند. ما از انفجار، زخمی‌شدن و مرگ حرف نمی‌زنیم؛ مشاوران و روان‌شناسان اعزام شده به محل بحران کاری می‌کردند حادثه‌دیده حرف بزند، فریاد بکشد، گریه کند، غم و خشم خود را بروز دهد اما در خودش فرو نرود. سکوت و اشتیاق ناخودآگاه …

نعیمه جاویدی: کودکی با تکه چوبی در دست و یک بادکنک که آن را پر از آب کرده و گره‌زده، هوراکشان پابرهنه وسط هتل می‌دود. طفل سه‌ساله با جثه نحیفش، تصور مرسوم و تجملی از یک هتل را به طرز شیرین و معصومانه‌ای به چالش کشیده است.