بسیاری گمان میکنند مشکلات اقتصادی از جمله تورم، بیکاری، و گرانی مسکن تنها دلایل کاهش اشتیاق به فرزندآوری است. بیشک این عوامل مؤثرند، اما تقلیل بحران جمعیت به یک عامل، خطایی راهبردی است. تجربه دو دهه اخیر در سیاستگذاری جمعیتی بسیاری از کشورها نشان میدهد فرضیه «افزایش حمایت مالی برابر با افزایش جمعیت» در عمل با شکست مواجه شده است. در حقیقت گفتمان غالب در سیاستگذاری جمعیتی بسیاری از کشورها بر این فرض استوار است که مشکلات معیشتی و کمبود حمایتهای دولتی ریشههای اصلی کاهش زاداوری هستند. از اینرو، راهحل طبیعی شامل اقدامات حمایتی از جمله گسترش مرخصیهای والدین، یارانههای کودک و تسهیل دسترسی به مسکن به نظر میرسد. اما تجربه نروژ، به عنوان یکی از پیشروترین کشورهای جهان در حمایت از خانواده، این فرضیه را به چالش میکشد. نروژ؛ آزمایشگاهی گرانقیمت برای یک نظریه شکستخورده
نروژ به طور گسترده به عنوان یکی از بهترین مکانهای جهان برای فرزندآوری شناخته میشود. سیستم حمایت از خانواده در این کشور چنان جامع است که بسیاری از کشورها آن را الگوی خود قرار دادهاند. از جمله این سیاستها عبارتند از:
مرخصی والدین: والدین نروژی از ۱۲ ماه مرخصی کامل با حقوق برای تولد هر فرزند برخوردار هستند، به علاوه یک سال مرخصی اضافی پس از آن برای هر یک از والدین در نظر گرفته میشود. سهمیه ۱۵ هفتهای مرخصی اختصاصی برای پدران، نروژ را به یکی از پیشروترین کشورها در زمینه تقسیم مسئولیت والدین تبدیل کرده است. …
