بازار
این هنر که در گذشته نه فقط برای زیبایی، بلکه به عنوان زبانی بصری برای بازتاب باورها، خاطرات و نمادهای زندگی مردم به کار می‌رفت، امروز با چالش‌های جدی دست‌وپنجه نرم می‌کند.
روپوش مقبره شاه نعمت‌الله ولی منحصر به فرد ترین پته کرمان
این هنر در دوران صفویه در کرمان رایج بوده و به اوج خود رسیده است و قدیمی‌ترین نمونه‌های به جامانده از پته کرمان مربوط به عصر صفوی می باشد و در کتب این دوره نیز به آن اشاره شده است.
یکی از قدیمی‌ترین پته‌های به‌جامانده، روپوش مقبره شاه نعمت‌الله ولی در ماهان کرمان است که به تاریخ ۱۲۸۵ هجری قمری دوخته شده و حاصل دو سال کار مداوم ۱۶ بانوی پته‌دوز کرمانی است که با نخ‌های ابریشمی الوان بر روی پارچه پشمی کرم‌رنگ دوخته شده است. این اثر نفیس امروزه به دلیل ارزش هنری بالای خود در موزه نگهداری می‌شود.
پته بر روی پارچه‌ای پشمی و دست‌باف به نام عریض یا شال دوخته می‌شود و نخ‌های مورد استفاده، نوعی نخ پشمی به نام ریس هستند که در گذشته به شکل دستی و امروزه به وسیله ماشین ریسیده می‌شوند.
پته‌های دوران صفویه و زندیه به قدری ظرافت داشتند که با نگاه کردن به آنها، انسان حیرت‌زده می‌شود که چگونه این نقوش ریز با نخ‌های ظریف دوخته شده‌اند.
نقش‌هایی چون بته جقه و درخت زندگی که از اصیل‌ترین نگاره‌های ایرانی محسوب می‌شوند، در پته کرمان جلوه‌ای خاص دارند.
هر پته یک اثر هنری یکتا محسوب می‌شود که بدون استفاده از هیچ‌گونه دوخت ماشینی و با دقت بالا دوخته می‌شود.
با وجود جایگاه مهمی که پته کرمان در میان صنایع دستی ایران دارد، این هنر در سال‌های اخیر با چالش‌های متعددی روبه‌رو شده است.
پته کرمان با مشکلاتی همچون کاهش نیروی ماهر، تغییر ذائقه بازار، گسترش تولیدات غیراصیل و کمرنگ شدن آموزش سنتی مواجه است که تداوم این هنر اصیل را با تهدید روبه‌رو کرده است. …
