حسرت فضایی در دهه ۶۰؛ علاقهمندانی که تنها «خواننده» بودند
وی افزود: زمانی که ما در دهه ۶۰ به مدرسه میرفتیم، علاقهمندان به فضا در کشور تنها میتوانستند «خواننده» اخبار باشند. در آن دوران، مونس و همدم علاقهمندان به این عرصه، ماهنامهها و مجلاتی بود که هر از گاهی مطالبی پیرامون هوافضا منتشر میکردند. همچنین گهگاه در قاب تلویزیون، تصاویر پرتاب ماهوارهبرها و راکتهای خارجی مانند پرتابگر «سایوز» را تماشا میکردیم؛ بازوهای نگهدارندهای که به ترتیب کنار میرفتند و موشک به آسمان اوج میگرفت. دیدن این صحنهها بسیار هیجانانگیز بود، اما همواره فکر میکردیم جایگاه ایران کجاست؟ در آن روزگار حتی تصور اینکه روزی نام ایران نیز در میان کشورهای دارای فناوری فضایی ثبت شود و ما دستاوردهای بومی خودمان را در قاب تلویزیون ببینیم، بسیار دور از دسترس به نظر میرسید.
ظهرابزاده با اشاره به نقطه عطف دهههای بعد خاطرنشان کرد: در اواخر دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰، دانشکدههای هوافضا در کشور تأسیس شدند. برای امثال من که در آغاز دهه ۷۰ دانشآموز دبیرستانی بودیم، این جذابیت شکل گرفت که میتوان به هوافضا بهعنوان یک حرفه نگاه کرد. در نهایت در دهه ۸۰ بود که جمهوری اسلامی ایران رسماً فضایی شد و با پرتاب موفق ماهوارهبر «سفیر» و قرارگیری ماهواره «امید» در مدار، نام ایران به باشگاه فضایی جهان پیوست. پس از آن، پروژههای دیگری دنبال شد و انواع ماهوارهبرها از جمله سیمرغ، ذوالجناح، قاصد و قائم توسعه یافتند.
واقعیت اعزام موجود زنده به فضا و کاوشگرهای سنگینتر …

بازار



















































































