درباره رفاقت ۳۵ ساله پیمان معادی و حمید علیدوستی/ از خیابان تا ابدیت

عصر ایران؛ امیر صدرا صیام - گاهی یک دوستی از ساده‌ترین و غیرمنتظره‌ترین اتفاق‌ها آغاز می‌شود، از یک برخورد اتفاقی در خیابان، یک نگاه، یک علاقه و تصمیمی ناگهانی برای نزدیک شدن به دیگری. روایت پیمان معادی از آشنایی و رفاقت ۳۵ ساله‌اش با حمید علیدوستی، در مراسم تشییع این فوتبالیست پیشکسوت، از همین جنس است. روایتی صمیمی که فراتر از یک خاطره شخصی، تصویری زیبا از پیوند دو انسان از دو دنیای متفاوت ارائه می‌دهد: سینما و فوتبال.

معادی می‌گوید ۳۵ سال پیش علیدوستی را در خیابان دیده، دنبالش کرده و از او خواسته است با یکدیگر دوست شوند. همین نقطه آغاز، خود واجد معنایی قابل تأمل است. در یک سو حمید علیدوستی قرار دارد؛ فوتبالیستی شناخته‌شده که نامش برای علاقه‌مندان فوتبال یادآور بخشی از تاریخ این ورزش در ایران است و در سوی دیگر، پیمان معادی، جوانی که بعدها به یکی از چهره‌های مطرح سینمای ایران تبدیل شد. دو نفر از دو جهان متفاوت که نه در زمین فوتبال به هم رسیده‌اند و نه در پشت صحنه سینما؛ بلکه خیابان، نقطه تلاقی مسیر زندگی‌شان شده است.

اهمیت این آشنایی در آن است که رفاقت را از چارچوب‌های معمول اجتماعی خارج می‌کند. بسیاری از دوستی‌ها در محیط کار، میان همکاران یا در حلقه‌های مشترک شکل می‌گیرند اما دوستی معادی و علیدوستی ظاهراً از یک علاقه انسانی و بی‌واسطه آغاز شده است. معادی نه به دنبال همکاری با یک فوتبالیست بوده و نه علیدوستی در پی ارتباط با یک بازیگر. آنچه این دو را به هم نزدیک کرده، خودِ انسان‌ها بوده‌اند، نه حرفه و موقعیت اجتماعی‌شان.

در این میان، تعبیر «رفیق شیش من است» که علیدوستی برای توصیف معادی به کار برده، اهمیت ویژه‌ای دارد. این عبارت در زبان محاوره، نشان‌دهنده جایگاهی فراتر از یک دوست معمولی است؛ رفیقی نزدیک، قابل اعتماد و از جنس خانواده. واکنش معادی به شنیدن این تعبیر نیز جذاب است: «تو رفیق شیش را از کجا بلد بودی؟» همین پرسش کوتاه، دریچه‌ای به فضای صمیمی رابطه این دو نفر باز می‌کند. رابطه‌ای که در آن شوخی، راحتی و بی‌تکلفی جایگاه مهمی داشته است. …