آندری سیبیها، وزیر خارجه اوکراین، همزمان با روز استقلال از حضور شماری از مقامهای اروپایی و متحدان غربی، از جمله نخستوزیر انگلیس، رئیس شورای اروپا، نخستوزیر لوکزامبورگ و رؤسای جمهور مولداوی و استونی در کییف خبر داد و حمایت آنان را بخشی از قدرت اوکراین دانست. کمیسیون اروپا نیز از اختصاص ۶ میلیارد یورو برای تأمین تجهیزات دفاعی اوکراین خبر داد. در همین حال، نخستوزیر انگلیس نخستین سفر خارجی خود در این سمت را به کییف اختصاص داد و از ارائه طرحهای فنی برای تولید موشکهای دوربرد داخلی اوکراین سخن گفت. استقلالی که در بزنگاهها واگذار شد
اما این تصویر پرزرقوبرق، واقعیت تلختری را در خود پنهان دارد: کشوری که قرار است روز استقلالش را جشن بگیرد، برای تأمین امنیت، تسلیحات و حتی تصمیمگیری درباره مسیر جنگ، به حامیان خارجی وابسته است.
اوکراین در ۲۴ اوت ۱۹۹۱ و پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی استقلال خود را اعلام کرد؛ اما طی دهههای بعد، به جای ساختن ستونهای بومی قدرت، بخش مهمی از ظرفیتهای راهبردی خود را در امید به تضمینهای غربی کنار گذاشت. حتی دیمیتری کولبا، وزیر خارجه پیشین اوکراین، اذعان کرده است که کنار گذاشتن سلاحهای هستهای و ناتوانی آمریکا در ارائه تضمینهای امنیتی، از اشتباهات راهبردی کییف بوده است.
در سالهای بعد نیز وعدههای غرب درباره عضویت اوکراین در اتحادیه اروپا و ناتو هیچگاه به نتیجهای قطعی نرسید. تحولات سیاسی پس از انقلاب نارنجی و سپس رخدادهای ۲۰۱۴ نیز نشان داد که مناسبات داخلی اوکراین تا چه اندازه تحت تأثیر مداخلات و محاسبات غرب قرار گرفته است؛ روندی که سرانجام به رویارویی گسترده با روسیه انجامید. جشن استقلال یا تمدید یک جنگ فرسایشی؟ …
