وقتی به ایران و ایرانی بودن خود فکر میکنیم، چه چیزهایی به ذهن میآید؟
به طور کلی، توضیح هر آنچه به امر انسانی و اجتماعی اشاره میکند، نیازمند یک چارچوب نظری است. یعنی یک دستگاه نظری مشخص تا در آن مفاهیم را تعریف کنیم. ضرورت ایجاد یا طرح یک دستگاه نظری، ناشی از این است که آنچه اکنون درباره ایران مطرح میشود، بیشتر بحثهای عاطفی و هیجانی است. پیشنهاد من؛ یک دستگاه نظری با نام «زروان» است. زروان به معنی زمان است که در این دستگاه نظری، مفهوم محوری است. در این چارچوب، امر انسانی چهار لایه زیستی، روانی، اجتماعی و فرهنگی را شامل میشود. وقتی درباره ایران یا انسان ایرانی حرف میزنیم، این انسانها در لایه زیست شناختی، بدنهایی دارند، در لایه روان شناختی، عواطف و هیجانات و نیز لایه استدلال و عقلانیت دارند. مجموعهای از ساختارهای نهادی هم هست که لایه اجتماعی را شامل میشود و ایران به معنای تاریخی و اجتماعی در این لایه مستقر میشود. فرهنگ، لایه دیگر است که مجموعهای از روشها و مفاهیم را شامل میشود. این چهار لایه، چهار سیستم پایه بدن، شخصیت، نهاد و منش فرهنگی را در خود دارند. هر کدام از این لایهها به نوبه خود یک متغیر مرکزی دارند. مثلاً در لایه زیستی، متغیر مرکزی بدن، بقاست، یا نهادهای اجتماعی بر مبنای متغیر مرکزی قدرت تعریف میشوند و متغیر مرکزی لایه فرهنگی، معنا و منش است.
انگار میخواهید نوعی «ناسیونالیسم کالیبره شده» از ایرانی بودن ارائه دهید. …


دانلود از کافه بازار










































































































































