نیویورکتایمز مدعی شد: در یک انبار کوچک در امارات متحده عربی، کارگران روزانه تا ۱۲ ساعت مشغول سرهمکردن قطعات چاپ سهبعدی هستند تا رهگیرهایی بسازند که قادرند پهپادهای ایرانی را با سرعتی تا ۲۰۰ مایل در ساعت (حدود ۳۲۲ کیلومتر در ساعت) از آسمان ساقط کنند.
به گزارش انتخاب، در ادامه این مطلب آمده: این تأسیسات که ماه گذشته راهاندازی شد، توسط شرکت نوپای Powerus مستقر در وستپالمبیچ فلوریدا برای تولید رهگیرهای ارزانقیمت مورد استفاده قرار میگیرد.
این کارخانه نخستین ورود این شرکت به خاورمیانه است و بخشی از برنامه آن برای تبدیلشدن به یک تأمینکننده جهانی محسوب میشود. به گفته سخنگوی شرکت، کارخانههای وابسته به Powerus ماهانه حدود ۳ هزار رهگیر پهپاد تولید میکنند و این شرکت در تلاش است شبکهای از کارخانهها ایجاد کند که ظرفیت تولید را تا اواسط سال ۲۰۲۷ در سراسر جهان به ماهانه ۱۵ هزار فروند برساند. این شرکت حاضر نشد هویت مشتریان خود یا شرکت پیمانکار تولیدیاش در امارات را بهصورت عمومی اعلام کند.
تحقق این ارقام مستلزم تغییر اساسی در شیوه فعالیت صنعتی است که صنعت دفاعی معمولاً به کندی، بوروکراسی و هزینههای بالا شهرت دارد. Powerus برای پاسخگویی به نیازهای فوری کشورهای متحد آمریکا که با تهدید مواجهاند، با تولیدکنندگان محلی در مناطقی که به این رهگیرها نیاز دارند همکاری کرده است. این روش به شرکت اجازه میدهد بهجای ساخت کارخانههای جدید در آمریکا و سپس صادرات تسلیحات، رهگیرها را بهسرعت در کارخانههای موجود تولید کند.
جنگ ایران برنامههای دیرینه امارات و دیگر کشورها برای تولید تسلیحات در داخل مرزهای خود را سرعت بخشیده است. زیرساختهای غیرنظامی امارات پس از آغاز جنگ در ماه فوریه، بیش از هر بخش دیگری هدف حمله قرار گرفت؛ زیرا ایران میخواست اهرم فشار خود را بر نمادی از رونق اقتصادی جهانی در منطقه به نمایش بگذارد. اکنون، با کاهش ذخایر رهگیرهای ساخت آمریکا، نیاز به رهگیرهای بیشتر حیاتی شده است. بیش از ۵۰۰ موشک بالستیک و بیش از ۲۲۰۰ پهپاد ایرانی به سمت اهدافی در امارات شلیک شدهاند. این حملات دستکم ۱۵ کشته و صدها زخمی بر جای گذاشته، یک پالایشگاه نفت را از کار انداخته و دو مرکز داده آمازون را نیز منهدم کرده است.
رهگیرها شبیه موشکهای کوچک هستند که برای برخورد با تهدیدات هوایی و نابودی آنها پیش از رسیدن به اهدافشان طراحی شدهاند. رهگیر Guardian که Powerus توسعه داده، حدود ۵ هزار دلار قیمت دارد و بر اساس یک طراحی اوکراینی ساخته شده که در مقابله با پهپادهای شاهد روسیه عملکرد مؤثری داشته است.
Powerus، Guardianها را بهگونهای طراحی کرده که نسبتاً ساده مونتاژ شوند؛ قطعات آنها مانند قطعات لگو در یکدیگر چفت میشوند و در ساخت آنها از ریزتراشهها و ماژولهای موقعیتیابی GPS موجود در بازار استفاده شده است. این رهگیرها قادر به رهگیری موشکهای بالستیک نیستند؛ قابلیتی که رهگیرهای PAC-3 ساخت لاکهید مارتین دارند. اما پهپادهای شاهد رایجترین شکل حملات ایران هستند.
Powerus تجهیزات، قطعات و نرمافزارهای مورد نیاز را در اختیار یک تولیدکننده قراردادی اماراتی قرار داده تا این شرکت رهگیرها را برای مشتریای در خاورمیانه مونتاژ کند؛ ساختاری که به گفته مایکل سیننسکی، همبنیانگذار و معاون اجرایی بازاریابی Powerus، با هدف افزایش سرعت طراحی شده است.
کارگران این کارخانه که عمدتاً فیلیپینی و چینی هستند، روزانه حدود ۳۰ رهگیر تولید میکنند و هدف این است که این رقم بهزودی به ۱۰۰ فروند در روز برسد.
این شرکت هفته گذشته اعلام کرد قراردادی تجاری به ارزش ۲۲ میلیون دلار برای حفاظت از زیرساختهای نفت و گاز در خاورمیانه امضا کرده است. همچنین با یک شرکت دفاعی در نزدیکی بمبئی برای تولید رهگیر در هند همکاری کرده است.
همزمان با فشار دولت ترامپ بر تأمینکنندگان برای تحویل سریعتر تسلیحات، حتی بزرگترین شرکتهای دفاعی نیز به سمت مدل تولید مشترک و سامانههای سادهتر حرکت میکنند. برای نمونه، لاکهید مارتین که معمولاً تسلیحات خود را در کارخانههای آمریکا تولید و سپس برای مشتریان دولتی مورد تأیید به خارج ارسال میکند، در ماه ژوئیه اعلام کرد که یک رهگیر ارزانتر را با همکاری شرکای اروپایی در اروپا تولید خواهد کرد. با این حال، انتظار نمیرود آزمایش این سلاح تا سال ۲۰۲۸ انجام شود و قیمت آن نیز حدود ۲ میلیون دلار خواهد بود؛ یعنی تقریباً نصف قیمت PAC-3، مشهورترین مدل این شرکت.
برت ولیکوویچ، مدیر عملیات Powerus، گفت کل صنعت دفاعی در حال حرکت به سمت مدل کسبوکار این شرکت است.
او گفت: «وقتی بزرگترین پیمانکار دفاعی جهان، PAC-3 را با مشارکت تولیدکنندگان اروپایی میسازد، یعنی صنعت پذیرفته است آنچه چهار سال گذشته نشان داد این است که نمیتوان یک درگیری مدرن را از یک قاره یا یک تأسیسات واحد تأمین کرد. تولید باید نزدیک جایی باشد که به آن نیاز است.»
Powerus تنها شرکت آمریکایی نیست که در امارات رهگیر تولید میکند. شرکت Raytheon نیز در ماه اکتبر از همکاری برای تولید رهگیرهای Coyote در این کشور خبر داد. بر اساس گزارشی از مرکز امنیت آمریکای نوین (CNAS)، هزینه برآوردشده هر یک از این رهگیرها ۱۲۶ هزار و ۵۰۰ دلار است.
Powerus همچنین از نظر قیمت با رقیب دیگری مواجه خواهد بود. شرکت نوپای Neros در تورنس کالیفرنیا در حال توسعه یک پهپاد رهگیر موسوم به Bandit است که قیمت مدل پایه آن، به گفته سخنگوی شرکت، حدود ۵ هزار دلار خواهد بود.
تجارت پررونق جنگ
اندکی پس از آغاز جنگ ایران، Powerus از یک ادغام غیرمعمول با یک شرکت بورسی فعال در زمینه بهرهبرداری از زمینهای گلف، موسوم به Aureus Greenway Holdings، خبر داد. این معامله توسط یک شرکت سرمایهگذاری با ارتباطاتی با دونالد ترامپ جونیور و اریک ترامپ، دو پسر بزرگتر رئیسجمهور ترامپ، ترتیب داده شد.
به گفته سخنگوی Powerus، شرکت فعال در زمینه زمینهای گلف به یک شرکت تابعه کاملاً متعلق به Powerus تبدیل خواهد شد. این معامله توسط Dominari Securities، یک شرکت سرمایهگذاری متعلق به Dominari Holdings، انجام شد؛ شرکتی که دو برادر ترامپ از سهامداران و اعضای هیئت مشاوران آن هستند.
سیننسکی گفت: «ما به سیاست اهمیت نمیدهیم؛ میخواهیم جان انسانها را نجات دهیم. ما از سرمایهگذاریهایی که آنها در مجموعهای انجام دادند که در ما سرمایهگذاری کرد، قدردانی میکنیم.»
با این حال، Powerus تاکنون چندین اطلاعیه درباره ارتباط خود با ترامپها یا افراد نزدیک به آنها منتشر کرده است. کیت کلاگ، سپهبد بازنشستهای که سال گذشته بهعنوان مشاور ارشد رئیسجمهور ترامپ در کاخ سفید فعالیت میکرد، به هیئت مشاوران شرکت پیوست. در ماه ژوئن، شرکت Unusual Machines، تولیدکننده قطعات پهپاد مستقر در فلوریدا که دونالد ترامپ جونیور نیز عضو هیئت مشاوران آن است، ۳۰ میلیون دلار در Powerus سرمایهگذاری کرد. همچنین این شرکت در ماه جاری قراردادی به ارزش حداکثر ۹۰ میلیون دلار برای تأمین رهگیر برای نیروی هوایی آمریکا امضا کرد.
ریشههای Powerus به سال ۲۰۲۲، یعنی زمان حمله روسیه به اوکراین، بازمی گردد. سیننسکی که مالک شرکت WeShield بود ــ شرکتی که در دوران همهگیری کووید-۱۹ تجهیزات پزشکی را از سراسر جهان جمعآوری میکرد ــ برای تحویل کیتهای پزشکی به اوکراین سفر کرد. شریک تجاری او، رومن وینفلد، که زبان اوکراینی را میدانست، نیز همراهش بود. این دو از دوران دبیرستان با یکدیگر دوست بودند.
سیننسکی گفت: «ما آغاز جنگ پهپادی را از نزدیک دیدیم. انبار تجهیزات بشردوستانه ما نابود شد.»
این دو نفر هنگام اقامت در یک خانه امن در لویو با ولیکوویچ، کهنهسرباز نیروهای عملیات ویژه ارتش آمریکا، آشنا شدند.
سیننسکی شروع به میزبانی از شرکتهای آمریکایی کرد که پهپادهای خود را برای آزمایش به اوکراین میفرستادند. ولیکوویچ این پهپادها را ارزیابی میکرد و به گفته خودش، متوجه شد که عملکرد آنها رضایتبخش نیست. این سه نفر به همراه اندرو فاکس، مدیرعامل شرکت، و زیو ماروم، Powerus را تأسیس کردند تا به آمریکاییها و متحدانشان برای ورود به عصر جدید جنگ پهپادی کمک کنند.
Powerus در اوکراین به دنبال شرکایی گشت که فناوریهای آزمایششده در میدان نبرد در اختیار داشتند و مجوز استفاده از آنها را دریافت کرد. این شرکت همچنین چند شرکت پهپادی دیگر، از جمله Tandem Defense را خرید؛ شرکتی که پهپادهای ماژولاری طراحی کرده بود که قطعاتشان به یکدیگر چفت میشوند. Powerus همچنین Kaizen Aerospace را خرید؛ شرکتی که ماروم آن را تأسیس کرده بود و پهپادهایی تولید میکند که قادرند تا ۱۰۰۰ پوند (حدود ۴۵۴ کیلوگرم) بار حمل کنند و بهصورت خودکار پرواز کنند.
Powerus تولید پهپادها و رهگیرهای Guardian را در کارخانههایی در کارولینای شمالی و کالیفرنیا برای ارتش آمریکا آغاز کرد. اما Guardianها تنها تا حدی مشکل کمبود مهمات را حل میکنند، زیرا برای مقابله با پهپادهای متوسط طراحی شدهاند و کشورها همچنان به رهگیرهای پیشرفتهتر برای سرنگونی موشکها نیاز خواهند داشت.
استیسی پتیجان، پژوهشگر ارشد و مدیر برنامه دفاعی در مرکز امنیت آمریکای نوین، گفت: «آنها مکمل PAC-3 هستند، نه جایگزین آن.»
او افزود که احتمالاً ایران در حال بازسازی ذخایر موشکی خود است و ممکن است بهزودی به Geran-3 دست پیدا کند؛ پهپادهای شاهد مجهز به موتور جت که توسط روسیه طراحی شدهاند و بسیار سریعتر از نسخه اصلی هستند.
پتیجان گفت: «آنها به سمت انواع حملات انبوهی حرکت خواهند کرد که روسیه علیه اوکراین انجام میدهد. این همان چیزی است که ما باید برای دفاع در برابر آن برنامهریزی کنیم.»
با این حال، Guardianها همین حالا نیز در منطقه تولید میشوند. ولیکوویچ چند هفته پس از آغاز جنگ، تواناییهای Guardian را به یک خریدار در دبی نشان داد و خیلی زود قراردادی به دست آورد.
در آن زمان، امارات برای منهدم کردن پهپادهای شاهد ۴۰ هزار دلاری از رهگیرهای PAC-3 استفاده میکرد که هر کدام میلیونها دلار قیمت دارند؛ راهبردی که به گفته آلبرت ویدال، پژوهشگر مؤسسه بینالمللی مطالعات راهبردی که در منطقه مستقر است، پایدار و قابلادامه نیست.
ویدال گفت: «هدف شماره یک، داشتن یک توانمندی مستقل و حاکمیتی است. واکنش در امارات این است: "ما همچنان تا جایی که بتوانیم از آمریکا خرید خواهیم کرد، اما از بازیگران دیگر نیز خرید میکنیم و خودمان هم در داخل کشور تولید خواهیم کرد."»
