بیاغراق بیشتر از ۷۲ ساعت است که مسیرهای چهارگانه منتهی به حرم مطهر رضوی، بیوقفه محل تردد و تشرف هزارهزار زائر و مجاوری شده که در ایام پربلای دهه آخر صفر ۱۴۰۵، سیاهپوش عزای رحلت پیامبر رحمت (ص) و شهادت کریم اهل بیت(ع) و عالم آل محمد(ع) هستند. این وضعیت همچنان ادامه دارد، اما بهجای آن شور و خروش پریروز و دیروز و امروز، حالا بغضی آرام در گلوها نشسته است. همه میدانند ۱۲۴۳ سال قبل دقیقاً در همین ساعات بود که کینه عرب جاهلی با زهر خلیفه عباسی بر جگر ولیّ خدا نشست و ۲۰ سال امامت علیابن موسیالرضا (ع) به آخر رسید. همه میدانند دقیقاً در همین لحظات، ذات اقدس امام جواد(ع) به سوگ پدر نشست و مظلومیت علی(ع) و اولادش حتی ۳۶ فرسنگ دورتر از مدینةالنبی (ص) هم تکرار شد.
با همه این تفاسیر، مهر ایرانی امام مهربانی را در آغوش گرفت و از آن زمان، این کشور را به ایرانِ امام رضا(ع) تبدیل کرد. حالا قلب ایران در مشهد میتپد؛ با هزاران شمع کوچکی که شام غریبان حضرت خورشید را روشن کرد، با هزاران قطره اشکی که دلها را به عشق رضا(ع) شستوشو داد و البته میلیونها «لبیک …
