در این پرونده، آنچه در گزارش های منتشرشده برجسته است، تکرار رابطه زناشویی با قربانیان و وقوع مرگ ها در بستر روابطی است که از بیرون می توانسته اند عادی به نظر برسند. این ویژگی، پرونده را از یک جنایت خیابانی یا خشونت ناگهانی متمایز می کند. در روابط نزدیک، اعتماد، آشنایی و دسترسی به زندگی خصوصی فرد وجود دارد عواملی که در صورت سوءاستفاده، می توانند شناسایی خطر را دشوارتر کنند. چرا خطر در رابطه نزدیک دیرتر دیده می شود؟
انسان برای زندگی اجتماعی به اعتماد نیاز دارد. نمی توانیم هر روز همه رفتارهای اطرافیان خود را با سوءظن بررسی کنیم. در روابط خانوادگی و عاطفی نیز معمولاً فرض اولیه این است که طرف مقابل قصد آسیب رساندن ندارد.
اما همین اعتماد، اگر با نشانه های هشداردهنده نادیده گرفته شود، می تواند آسیب پذیری ایجاد کند. در روانشناسی اجتماعی، یکی از سازوکارهای مهم در این زمینه، سوگیری اعتماد و تمایل به تفسیر رفتار دیگران بر اساس تصویری است که پیشتر از آنان ساخته ایم.
وقتی فردی را امن، مهربان یا قابل اعتماد می دانیم، ممکن است رفتارهای ناسازگار با این تصویر را کم اهمیت تلقی کنیم. البته این موضوع به معنای آن نیست که قربانیان مسئول شناسایی یا جلوگیری از جرم بوده اند. مسئولیت جنایت با مرتکب آن است. هدف از تحلیل این سازوکار، شناخت دشواری تشخیص خطر در روابط نزدیک است، نه سرزنش قربانیان. تکرار جرم چه چیزی را درباره الگوی رفتار نشان می دهد؟ …


دانلود از کافه بازار










































































































































