قصه‌ مردی که به قالب‌ها تن نداد؛ یادی از نیما یوشیج در سالگرد تولد

به گزارش اطلاعات آنلاین، سال‌های نخستین زندگی نیما در میان طبیعت بکر یوش گذشت. او در کنار پدری اهل سوارکاری و تیراندازی، با زندگی بدوی شبانان و گله‌داران بزرگ شد. ساعت‌های طولانی نشستن دور آتش در ارتفاعات کوهستان، روح او را با سادگی، رنج و رهای انسان‌های زحمتکش پیوند زد. اما این آرامش روستایی دیری نپایید. در دوازده‌سالگی، به خواست پدر روانه‌ی تهران شد تا در مدرسه‌ی کاتولیک سن‌لویی تحصیل کند. ورود پسری کوهستانی و کم‌حرف به هیاهوی شهر، با انزوا و حتی تمسخر همکلاسی‌ها همراه بود. با این حال، تشویق‌های معلم ادبیاتش، «نظام وفا»، جرقه‌ شعر را در جان او شعله‌ور ساخت. نیما ابتدا به سبک خراسانی شعر می‌سرود، اما طبع ناآرام او به قالب‌های کهن تن نمی‌داد.

نقطه عطف زندگی ادبی نیما در سال ۱۳۰۱ با انتشار منظومه‌ «افسانه» رقم خورد. این اثر، مانیفست شعر نو پارسی بود؛ بیانیه‌ای دلیرانه که تمام بنیادها، وزن‌ها و قافیه‌های هزارساله و مقدس شعر کهن را به چالش کشید. شاعران سنتی بر او تاختند و به مسخره‌اش گرفتند، اما نیما راه خود را یافته بود. او با دو شعر «ققنوس» و «غراب» در اواخر دهه ۱۳۱۰، عملاً طوفانی به پا کرد که تمام جریان‌های شعر معاصر وامدار آن شدند. نیما معتقد بود که مایه اصلی اشعارش، رنج اوست؛ رنجی که از تماشای درد و محنت ضعفا بر جانش می‌نشست. او در یادداشت‌هایش نوشته بود: «من که می‌بینم به ضعفا چه می‌گذرد، چطور می‌توانم راحت بنشینم؟»

زندگی نیما سرشار از طوفان‌های عاطفی … …