معلمان ۱۰۰دلاری؛ آموزش با دست‌های خالی

هفت صبح|  شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان اعلام کرده است که ارزش دلاری میانگین حقوق معلمان از ۶۳۶ دلار در سال ۱۳۹۵ به ۱۰۹ دلار در آبان ۱۴۰۵ کاهش یافته است. این محاسبه بر پایه میانگین حقوق ۲۹میلیون تومانی انجام شده است. رقمی که علی فرهادی، سخنگوی وزارت آموزش‌وپرورش نیز میانگین دریافتی معلمان را حدود ۲۹میلیون و ۱۰۰ هزار تومان اعلام کرده است. این عدد و رقم‌ها واقعا نگران کننده است.

 

جامعه به معنای واقعی کلمه باید بابت حقوق‌های 100دلاری معلمان ناراحت و نگران باشد. معلمان مسئولیت آموزش و تربیت فرزندان این سرزمین را برعهده دارند و در کنار این مسئولیت نیز خانواده دارند و باید در این وضعیت نامطلوب اقتصادی از پس هزینه‌های کار و زندگی و اجاره، درمان، رفت‌وآمد و ... بربیایند. حقوق 100دلاری تا چند روز از ماه کفاف معلمان را می‌دهد؟ قطعا به آخر ماه نمی‌رسد.

 

در چنین شرایطی، معلم باید هر روز با انگیزه و تمرکز وارد کلاس درس شود و  برای دانش‌آموزان برنامه آموزشی طراحی کند، پاسخگوی نیازهای تربیتی‌شان باشد و درعین حال دانش خودش را هم به‌روز نگه دارد. اما وقتی تأمین حداقل‌های زندگی به دغدغه اصلی معلم تبدیل می‌شود، انتظار برخورداری از آرامش ذهنی و تمرکز حرفه‌ای تا چه اندازه واقع‌بینانه است؟ نمی‌توان از معلم خواست در کلاس درس با تمام توان حاضر شود، اما نسبت به فشارهایی که بیرون از مدرسه بر زندگی او تحمیل می‌شود بی‌تفاوت بماند.

 

البته اینجا می‌توان درنظر گرفت که معلم فقیر را نباید معادل معلم کم‌انگیزه درنظر بگیریم. چون بسیاری از فرهنگیان با وجود دشواری‌های اقتصادی، همچنان با علاقه و تعهد در کلاس حاضر می‌شوند. با این حال، تکیه دائمی بر وجدان حرفه‌ای و فداکاری فردی نمی‌تواند جایگزین سیاست درست در حوزه آموزش شود. انگیزه شغلی به امنیت اقتصادی، احترام اجتماعی، امکان رشد حرفه‌ای و چشم‌انداز روشن آینده نیاز دارد.

 

فرسایش تدریجی این عوامل، دیر یا زود خود را در کیفیت آموزش نشان می‌دهد. بخش نگران‌کننده ماجرا، آثار بلندمدت این وضعیت بر سرمایه انسانی آموزش‌وپرورش است. نظام آموزشی برای ادامه حیات و ارتقای کیفیت خودش به معلمان توانمند، متخصص و باانگیزه نیاز دارد. ولی هنگامی که شغل معلمی از نظر اقتصادی جذابیت خودش را از دست می‌دهد، جذب استعدادهای برتر دانشگاهی نیز دشوارتر می‌شود.

  …