چشم‌اندازی که شاید هرگز محقق نشود

نظریه اقتصادی از این تصویر علمی‌تخیلی حمایت می‌کند. هزینه نظام سلامت به دو عامل بستگی دارد: هزینه ارائه خدمات و میزان تقاضا برای درمان. عامل نخست عموما در طول زمان افزایش یافته است. اقتصاددانان این روند را به «بیماری هزینه‌ای بامول» نسبت می‌دهند؛ مفهومی که ویلیام بامول، اقتصاددان آمریکایی، مطرح کرد. بخش‌های با فناوری بالا (مانند تولید صنعتی یا توسعه نرم‌افزار) بهره‌وری بیشتری کسب می‌کنند، اما بخش‌های خدماتی کاربر چنین نیستند. ویزیت یک پزشک تقریبا همان زمانی را می‌گیرد که یک قرن پیش می‌گرفت؛ اما دستمزد پزشکان باید همگام با افزایش دستمزد در صنایع تخصصی پررشدتر بالا برود، وگرنه همه پزشکان راهی صنعت فناوری خواهند شد (بامول اشاره می‌کرد که یک کوارتت زهی هنوز ۴۵ دقیقه زمان می‌برد تا اثری از شوبرت را اجرا کند؛ اما دستمزدش به‌مراتب بیش از دوران خود شوبرت است).

 در باب حجم خدمات سلامت، مناقشه‌ای وجود دارد که آیا انبساط از فشردگی پیشی می‌گیرد؟ با پیشرفت دانش پزشکی، مردم عمر طولانی‌تری خواهند داشت، اما نه تا ابد؛ سرانجام بیمار می‌شوند و می‌میرند. پرسش این است که آیا با سالخوردگی جمعیت، کل مدت‌زمان بیماری افزایش می‌یابد و نیاز به مراقبت‌های پیچیده‌تر و پرهزینه‌تر بیشتر می‌شود یا همان پیشرفت‌هایی که مردم را زنده نگه می‌دارند، آنها را سالم‌تر هم نگه می‌دارند و بیماری در چند سال پایانی پیش از مرگ متمرکز می‌شود.

دو مقاله تازه از دفتر ملی پژوهش‌های اقتصادی (NBER)، مرجعی برای اندیشه اقتصادی، نشان می‌دهند این تصویر که نظام سلامت درآمدهای مالیاتی را خواهد بلعید، شاید هرگز محقق نشود. در نخستین مقاله، دیوید کاتلر و لو کلارنت، هر دو از دانشگاه‌ هاروارد، اشاره می‌کنند که آمریکا در سال۲۰۲۴ حدود یک تریلیون دلار کمتر از برآوردهای رسمی سال۲۰۱۰ برای سلامت هزینه کرده است.  …