سیاست خارجی ترامپ واجد تناقضی بنیادین است: دولتی که همچنان خواهان حفظ برتری جهانی آمریکاست، همزمان در حال فرسایش بسیاری از ابزارها و ترتیباتی است که این برتری بر آنها استوار بوده است. قدرت جهانی صرفاً با برتری نظامی و اقتصادی حفظ نمیشود؛ بلکه به مشروعیت، اعتماد متحدان، اعتبار تعهدات و توانایی شکلدادن به قواعد و نهادهای بینالمللی نیز وابسته است. تضعیف این بنیانها، آمریکا را در موقعیتی قرار میدهد که اگرچه همچنان از ظرفیت بالای اعمال قدرت برخوردار است، اما برای پیشبرد خواستههای خود بیش از گذشته به اجبار، تهدید و فشار متوسل میشود. از این منظر، سیاست “اول آمریکا” را نمیتوان صرفاً نوعی انزواگرایی دانست؛ این سیاست بیش از هر چیز بیانگر یکجانبهگرایی تهاجمی است که میخواهد مزایای رهبری جهانی را حفظ کند، بیآنکه محدودیتها و مسئولیتهای آن را بپذیرد.
پیامد مهمتر این تحولات، تضعیف یکی از مهمترین منابع قدرت آمریکا، یعنی قدرت نرم آن، بوده است. جذابیت بینالمللی ایالات متحده در دوره پس از جنگ جهانی دوم صرفاً از برتری نظامی و اقتصادی این کشور ناشی نمیشد؛ بلکه تا حد زیادی به تصویری وابسته بود که از آمریکا بهعنوان حامی تجارت آزاد، مدافع نهادهای چندجانبه، پشتیبان همکاری بینالمللی و مروج مجموعهای از ارزشها و قواعد جهانشمول ارائه میشد. این تصویر، مشروعیت رهبری آمریکا را در سطح بینالمللی تقویت میکرد و به این کشور امکان میداد فراتر از ابزارهای اجبار و مشوقهای اقتصادی، بر ترجیحات و محاسبات سایر بازیگران تأثیر بگذارد. بااینحال، ملیگرایی اقتصادی، محدودسازی مهاجرت، تضعیف تعهدات چندجانبه و استفاده ابزاری از نهادها و ترتیبات بینالمللی، فاصله میان ادعاهای هنجاری آمریکا و عملکرد عملی آن را افزایش داده است. هنگامیکه واشنگتن قواعد را برای دیگران الزامآور میداند، اما خود را از پایبندی به آنها مستثنا میکند، طبیعی است که ادعای رهبری اخلاقی و هنجاری آن با تردید فزاینده روبهرو شود. در نتیجه، فرسایش قدرت نرم آمریکا نه صرفاً پیامد تبلیغات رقبا، بلکه تا اندازه زیادی حاصل عملکرد و انتخابهای خود این کشور است. …


دانلود از کافه بازار










































































































































