این واگرایی میان سود حسابداری و جریان نقد، یکی از مهمترین نکاتی است که در ارزیابی عملکرد صنایع بورسی باید مورد توجه قرار گیرد. کاهش نسبت جریان نقد عملیاتی به سود خالص در کل بازار و تعدادی از گروههای صنعتی نشان میدهد که رشد اسمی سودآوری، در برخی شرکتها با تقویت متناسب منابع نقدی همراه نشده است. موضوعی که در شرایط تورمی و افزایش نیاز بنگاهها به سرمایه در گردش میتواند به چالشی جدی برای تداوم تولید و تامین مالی تبدیل شود. کیفیت سود در بورس؛ چرا رشد سود خالص کافی نیست؟
در ارزیابی عملکرد شرکتهای بورسی، سود خالص یکی از مهمترین شاخصهای مورد توجه سرمایهگذاران است؛ اما این شاخص بهتنهایی نمیتواند تصویر کاملی از وضعیت مالی شرکت ارائه دهد. در حسابداری تعهدی، درآمدها پیش از دریافت وجه نقد شناسایی میشوند و ممکن است شرکت با وجود ثبت فروش و سود بالا، همچنان بخش قابلتوجهی از منابع خود را در مطالبات وصولنشده یا موجودی کالا نگه داشته باشد.
نسبت جریان نقد عملیاتی به سود خالص، یکی از معیارهای مهم سنجش کیفیت سود است. این نسبت نشان میدهد چه میزان از سود حسابداری شرکت از محل فعالیتهای عملیاتی به وجه نقد تبدیل شده است. هرچه این نسبت بالاتر باشد، سود شرکت از پشتوانه نقدی قویتری برخوردار است و هرچه کاهش پیدا کند، فاصله میان سود شناساییشده و نقدینگی واقعی افزایش مییابد.
البته پایین بودن این نسبت بهتنهایی به معنای دستکاری سود یا ضعف قطعی عملکرد شرکت نیست؛ زیرا افزایش موقت مطالبات، خرید مواد اولیه، رشد موجودی انبار و تغییرات سرمایه در گردش نیز میتوانند جریان نقد عملیاتی را تحت تاثیر قرار دهند. با این حال، تداوم این وضعیت در چند دوره مالی میتواند نشانهای از مشکلات ساختاری در چرخه عملیات شرکت باشد. …


دانلود از کافه بازار










































































































































