از دیدگاه مؤلف، «تقسیم» بزرگ‌ترین ستم رویکردی، اشتباه تلخ مدیریتی در آموزش و پرورش ایران بوده است؛ چراکه به جای هم‌افزایی و پیوند میان اجزای تربیت، به پراکندگی و جزیره‌ای شدن آن می‌انجامد.