آمریکا تجهیزات هوایی و پدافندی خود را به الخرج و الازرق منتقل کرد تا از ضربات ایران در امان بماند؛ اما شناسایی و هدفگیری زنجیره سوخترسانی این پایگاهها، نقطهضعف تازهای را به فرصتی برای عملیات ایران علیه دشمن آمریکایی تبدیل کرد.
ضربات اولیه ایران به پایگاههای نزدیک به خاک خود طی جنگ تحمیلی 40 روزه، پایگاههایی در قطر، کویت و شرق عربستان که فاصله کمتر از ۶۰۰ تا ۷۰۰ کیلومتر از مرزهای ایران داشتند، این پایگاهها را بهشدت آسیبپذیر کرده بود. کاهش چشمگیر توان رزمی این پایگاهها، فرماندهی آمریکا را به چارهای اساسی کشاند: عقبنشینی تاکتیکی به عمق بیابانی.بدینترتیب، مهمترین تجهیزات هوایی و پدافندی به دو پایگاه دوردست الخرج در عربستان و الازرق در اردن منتقل شدند. این جابهجایی، هرچند به معنای افزایش فاصله از مرزهای ایران بود، اما فرصت بیشتری برای واکنش به پرتابههای ایرانی ایجاد میکرد و همزمان فشار بر نیروها و تجهیزات را کاهش میداد.با انتقال داراییها به این دو پایگاه، یک واقعیت تازه شکل گرفت: تراکم بیسابقه سامانههای پدافندی و لایههای متعدد دفاع هوایی در اطراف الخرج و الازرق، آسمان منطقه را به یکی از امنترین حریمهای هوایی تبدیل کرد. شبکه هوایی جدید برای کشف موشکهای ایرانی …
