شهرهای بزرگ برای پاسخگویی به نیازهای روزافزون شهروندان دیگر نمیتوانند تنها بر منابع سنتی درآمدی تکیه کنند؛ توسعه زیرساختها، نوسازی بافتهای ناکارآمد، ایجاد فضاهای فرهنگی و گردشگری، رونق اقتصادی و افزایش کیفیت خدمات شهری، نیازمند تعریف مدلهای جدید تأمین مالی و مشارکت فعال سرمایهگذاران است.
در این میان، پروژههای مشارکتی زمانی موفق خواهند بود که مدیریت شهری بتواند میان منافع عمومی و منافع اقتصادی سرمایهگذار، توازن مناسبی برقرار کند؛ سرمایهگذار بهدنبال امنیت، شفافیت، ثبات در تصمیمگیری و کوتاه شدن مسیرهای پیچیده اداری است و شهر نیز انتظار دارد نتیجه این سرمایهگذاری به خلق ارزش افزوده، افزایش کیفیت زندگی، رونق اقتصادی و حل مسائل واقعی شهر منجر شود. نقطه تلاقی این دو نگاه، همان جایی است که یک پروژه مشارکتی میتواند از یک قرارداد اقتصادی صرف، به موتور محرک توسعه شهری تبدیل شود.
تجربه بسیاری از شهرهای جهان نشان داده است که سرمایهگذاری بخش خصوصی در پروژههای شهری، تنها به معنای ساخت یک مجتمع تجاری یا اجرای یک پروژه ساختمانی نیست. اگر پروژهها بر اساس نیاز واقعی شهر، مطالعات دقیق و چشمانداز توسعهای تعریف شوند، میتوانند همزمان چند مسئله را حل کنند؛ از فعالسازی داراییهای راکد گرفته تا ایجاد اشتغال، رونق گردشگری، توسعه اقتصاد دانشبنیان، ارتقای کیفیت محیط شهری و کاهش هزینههای تحمیلشده به منابع عمومی.
اصفهان نیز بهعنوان یکی از مهمترین کلانشهرهای ایران و پایتخت فرهنگ و تمدن ایران اسلامی، در سالهای اخیر با چنین رویکردی تلاش کرده است مسیر تازهای را در حوزه سرمایهگذاری و پروژههای مشارکتی دنبال کند. شهری با ظرفیتهای گسترده تاریخی، فرهنگی، گردشگری، اقتصادی و انسانی که بهرهگیری درست از آنها میتواند فرصتهای بزرگی برای توسعه و پیشرفت ایجاد کند. …
