زورف پس از این پیروزی از مادرش ایرینا، تنیسور حرفهای سابق، تمجید کرد و نقش او در جلوگیری از تأثیرگذاری دیابت نوع یک بر اهداف و جاهطلبیهایش را برجسته دانست.
زورف گفت: «وقتی پسر چهار سالهتان به دیابت مبتلا میشود و پزشکان به شما میگویند که زندگی و ورزش برای او بسیار محدود خواهد بود، باید مادر بسیار قدرتمندی باشید که بگویید: پسر من هر چیزی که بخواهد، خواهد شد. اگر بخواهد تنیسور شود، تنیسور خواهد شد. اگر بخواهد کار دیگری انجام دهد، همان کار را خواهد کرد، اما این بیماری قرار نیست سرنوشت ما را تعیین کند. خوشحالم که از این مرحله عبور کردیم و حالا به چنین چیزهایی دست پیدا کردهایم. مادرم مهمترین و قویترین فردی است که میشناسم، چون برای انجام کاری که او انجام داد، باید زنی فوقالعاده قدرتمند باشید.»
این تنیسور ۲۹ ساله همچنین از اعضای تیمش، از جمله پدرش الکساندر زورف و برادرش میشا، تشکر کرد و تلاشهای آنها را در کسب دومین عنوان گرند اسلمش، در کنار مدال طلای المپیک توکیو که پنج سال پیش به دست آورده بود، ستود.
زورف اظهار داشت: «ما تقریباً ۳۰ سال بدون قهرمانی در یک گرند اسلم سپری کردیم و حالا در فاصله سه ماه، دو عنوان قهرمانی به دست آوردهایم. فکر میکنم خدا دیده که چقدر سخت کار کردهایم، چقدر رنج کشیدهایم و چه دردهایی را پشت سر گذاشتهایم. … …
