با شروع فصل سرما، دوباره همان سناریوی تکراری مقابل شهروندان قرار گرفته‌است؛ اینکه هوا آلوده می‌شود، محدودیت تردد به اجرا درمی‌آید، و در نهایت همه چشم‌انتظار باد و باران می‌مانند. انگار مدیریت آلودگی هوا در کشور بیش از آنکه به برنامه و قانون وابسته باشد، به پیش‌بینی هواشناسی گره خورده‌است. اما مسئله فقط وارونگی دما و شرایط جوی نیست. ایران از سال ۱۳۹۶ قانونی به نام «قانون هوای پاک» دارد که قرار بود با استانداردسازی سوخت، کنترل آلایندگی صنایع، نوسازی ناوگان فرسوده و توسعه حمل‌ونقل عمومی، مانع تکرار همین روزهای آلوده شود. با این حال، گزارش دیوان محاسبات از عملکرد دستگاه‌ها نشان می‌دهد فاصله میان قانون و اجرا همچنان قابل‌توجه است.
بررسی وضعیت اجرای ۲۲۸ حکم مربوط به ۲۳ دستگاه اجرایی در سال ۱۴۰۲ نشان می‌دهد تنها ۲۸ حکم، معادل ۱۲ درصد، به‌طور کامل اجرا شده است. ۱۳۸ حکم، معادل ۶۱ درصد، اجرای ناقص داشته و ۶۲ حکم، معادل ۲۷ درصد، اساساً اجرا نشده‌است.
نکته قابل‌تأمل اینکه بخش عمده احکام اجراشده نیز به تدوین و تصویب آیین‌نامه‌ها و دستورالعمل‌ها مربوط بوده‌است؛ یعنی ظاهراً روی کاغذ اتفاقات خوبی افتاده، اما در میدان عمل هنوز سوخت، خودرو، نیروگاه و حمل‌ونقل عمومی منتظر اجرای تکالیف قانونی‌اند.
دیوان محاسبات همچنین با اشاره به محدودیت منابع مالی، بر اختصاص صددرصد منابع حاصل از عوارض سبز موضوع ماده ۲۷ قانون مالیات بر ارزش افزوده به حفاظت از محیط‌زیست، از جمله اجرای قانون هوای پاک، تأکید کرده‌است، بنابراین علاوه بر سؤال درباره عملکرد دستگاه‌ها، باید روشن شود منابع پیش‌بینی‌شده برای مقابله با آلودگی هوا کجا هزینه شدند و چه نتیجه‌ای داشتند.
مسئولیت با کیست؟ …
دانلود از کافه بازار
