اغلب ما، آگاهانه یا ناخودآگاه، هوش مصنوعی را نوعی «همهچیزدان» تصور میکنیم. سامانهای که سریع پاسخ میدهد، اطلاعات فراوانی در اختیار دارد، با حوصله توضیح میدهد و معمولاً کاربر را تحقیر یا سرزنش نمیکند. وقتی چنین موجودِ ظاهراً دانایی، حرف ما را تأیید میکند، احساساتمان را معتبر میداند و با جملاتی مانند «احساست قابل درک است» یا «حق داری ناراحت باشی» پاسخ میدهد، ممکن است تجربهای شبیه دیدهشدن و پذیرفتهشدن در ما شکل بگیرد. برای کسی که در خانواده، محیط کار یا روابط نزدیکش کمتر شنیده شده است، این تجربه میتواند بسیار قدرتمند باشد: گویی بالاخره یک نقطه امن پیدا شده است.
اما پرسش اصلی این است: آیا این نقطه امن، به معنای روانشناختی آن، واقعاً وجود دارد؟
پاسخ کوتاه این است: نه، دستکم نه به همان معنایی که در رابطه با یک انسان قابلاعتماد، یک دوست آگاه یا یک درمانگر حرفهای به کار میرود. هوش مصنوعی میتواند حس امنیت تولید کند، اما خود یک رابطه امن انسانی نیست.
اما چرا این حس تا این اندازه واقعی به نظر میرسد؟
مغز انسان بهطور طبیعی تمایل دارد به نشانههای زبانی و عاطفی پاسخ انسانی بدهد. اگر چیزی با ما گفتوگو کند، نام ما را به کار ببرد، به حرفهایمان ارجاع دهد و پاسخ همدلانه ارائه کند، ذهن ما بهسادگی آن را در جایگاه یک «دیگری اجتماعی» قرار میدهد. این گرایش را میتوان نوعی انسانانگاری دانست: ما به پدیدههایی که رفتار انسانیگونه دارند، نیت، فهم و احساس نسبت میدهیم. …
