فاجعه میناب بار دیگر چهره بیرحم جنگ را آشکار کرد: در جنگها، کودکان تاوان تصمیمهایی را میدهند که دیگران میگیرند؛ آنان که نه آغازگر جنگاند و نه قدرتی برای متوقف کردن آن دارند، به قربانیان خاموش و بیدفاع خشونت بدل میشوند. و پس از فروریختن آوار، این مادراناند که جهان را با فریادهایشان به محاکمه میکشند؛ مادرانی که میان خاک و ویرانی، در جستوجوی پیکر فرزندانشان، نام آنان را صدا میزنند. کدام کلمه میتواند عمق این فاجعه را بیان کند؟ کدام توجیه سیاسی میتواند مرگ یک کودک را موجه سازد؟ آیا هدف نظامی، محاسبه سیاسی و ادعای پیروزی میتواند رنج مادری را که فرزندش را از دست داده، بیاهمیت جلوه دهد؟
ما مادران ایران، امروز در سوگ بچههای میناب و آموزگارانشان نشستهایم. سوگ ما از مرزهای جغرافیایی و تفاوتهای فکری فراتر میرود؛ زیرا مادری، زبان مشترک اندوه و عشق است. درد مادران میناب، درد همه ماست. ما در کنار آنان میایستیم و اجازه نمیدهیم مرگ فرزندانشان به عددی در آمار تلفات، خبری گذرا یا حاشیهای فراموششده در میان جدالهای سیاسی تبدیل شود.
اما فاجعه با پایان حمله پایان نمییابد. زخم خانوادههای داغدار، … …


دانلود از کافه بازار































































