به طور کلی، آپنه خواب به دو دسته تقسیم می شود:
آپنه خواب انسدادی: این اختلال زمانی رخ می دهد که مجرای تنفسی فوقانی در طول خواب بارها مسدود شود. این انسداد، جریان هوا را کاهش داده یا به طور کامل متوقف می کند. آپنه انسدادی شایع ترین نوع این بیماری است و عواملی مانند چاقی، بزرگی لوزه ها یا تغییرات هورمونی با تنگ کردن مجرای تنفسی، خطر ابتلا به آن را افزایش می دهند.
آپنه خواب مرکزی: این حالت زمانی اتفاق می افتد که مغز پیام های لازم برای فرمان تنفس را صادر نمی کند. بیماری هایی که کنترل مغز بر مجاری هوایی و عضلات قفسه سینه را مختل می کنند، عامل اصلی این نوع آپنه هستند.
تشخیص این عارضه معمولا از طریق «تست خواب» انجام می شود. استفاده از دستگاه های کمک تنفسی - مانند دستگاه فشار مثبت مداوم هوا (CPAP) - و اصلاح سبک زندگی، از روش های اصلی درمان به شمار می روند. در صورت عدم پاسخ دهی به این روش ها، ممکن است پزشک برای رفع عامل اصلی انسداد، گزینه جراحی را پیشنهاد دهد.
عدم تشخیص و درمان به موقع آپنه خواب، محرومیت از خواب باکیفیت را به همراه دارد که منجر به افت تمرکز، اختلال در تصمیم گیری، مشکلات حافظه و عدم کنترل رفتار می شود. افزون بر این، آپنه درمان نشده خطر بروز سکته مغزی، حمله قلبی و سایر بیماری های جدی را به شدت افزایش می دهد. نشانه و علائم آپنه خواب
برخی از علائم این عارضه در زمان خواب رخ می دهند و ممکن است خود فرد تا زمانی که دیگران به او اطلاع ندهند، از آن ها بی خبر باشد:
قطع و وصل شدن متوالی تنفس
خرناس های بلند و مداوم (شایع تر در مردان)
حالت خفگی یا نفس نفس زدن برای دریافت هوا
علائمی که خود فرد می تواند در طول روز یا هنگام بیداری متوجه آن ها شود عبارت اند از:
خواب آلودگی و خستگی مفرط در طول روز (که به افت یادگیری، کاهش تمرکز و کندی زمان واکنش می انجامد)
خشکی دهان …
