الناز عباسیان،‌ خبرنگار: کمدی که دیگر باز نمی‌شود؛ دفتر و کتاب‌هایی که برای همیشه بسته شدند و مادری که حالا به جای جشن قبولی تیزهوشان دخترش، باید با خاطرات بیرون آوردن بچه‌ها از زیر آوار زندگی کند.

الناز عباسیان- خبرنگار: جرات نگاه کردن به عکس‌های امیرمحمد بوستانی را ندارم. هربار که نگاهش می‌کنم، چشمان پسرم را می‌بینم و شرم می‌کنم از اینکه به پدر شهید بگویم امیر تو شبیه امیر من است. هم سن و سال و هم نام و هم چهره! حتی فعل‌ها هم یاری‌ام نمی‌کنند که «بود» بگویم یا «است.» بیشتر از هر گزارش شهیدی …