دمودران ارزش‌گذاری را فرآیند تبدیل روایت یک کسب‌وکار به اعداد مالی می‌داند. از نظر او، تحلیلگر ابتدا باید درباره بازار، مزیت رقابتی و آینده شرکت داستانی منسجم بسازد و سپس آن را به متغیرهایی مانند درآمد، حاشیه سود، سرمایه‌گذاری مجدد و هزینه سرمایه تبدیل کند. با این حال، ارزش‌گذاری با رسیدن به عدد نهایی پایان نمی‌یابد، بلکه باید فرضیات اصلی مدل در معرض نقد قرار گیرند. او حتی توصیه می‌کند تحلیلگر در جایگاه مخالف خود قرار بگیرد و شکننده‌ترین مفروضات ارزش‌گذاری را به چالش بکشد. به همین دلیل، مدل‌های ساده با تعداد محدودی متغیر کلیدی را به محاسبات پیچیده‌ای که صدها ردیف دارند ترجیح می‌دهد.
در مدل پایه انتروپیک، فرض اصلی آن است که درآمد شرکت تا سال۲۰۳۶ به یک‌تریلیون دلار برسد. برای تحقق این هدف، هوش مصنوعی باید از یک ابزار افزایش بهره‌وری فراتر برود و بخشی از وظایف نیروی انسانی را در صنایع مختلف بر عهده بگیرد. اگر این فناوری صرفا نقش دستیار کارکنان را ایفا کند، اندازه بازار بالقوه محدودتر خواهد بود؛ اما در صورت جایگزینی بخشی از نیروی کار، بازار هوش مصنوعی می‌تواند به بخش بزرگی از هزینه‌های نیروی انسانی در اقتصاد جهانی دسترسی پیدا کند.
این چشم‌انداز البته بدون رقیب نیست. توسعه مدل‌های متن‌باز و ارزان‌تر می‌تواند قدرت قیمت‌گذاری شرکت‌هایی مانند انتروپیک را کاهش دهد. همچنین ورود به حوزه‌هایی مانند داروسازی و خدمات سازمانی، هرچند بازارهای تازه‌ای ایجاد می‌کند، لزوما به معنای تسلط بر آنها نیست. بنابراین، نخستین و مهم‌ترین ریسک ارزش‌گذاری، تحقق درآمدی است که شرکت را در زمره بزرگ‌ترین کسب‌وکارهای جهان قرار می‌دهد.
دمودران برای انتروپیک حاشیه سود عملیاتی ۳۲.۵درصدی در نظر می‌گیرد. این رقم از ترکیب بازار محصولات پیشرفته سازمانی با حاشیه سود ۴۰درصد و بازار عمومی با حاشیه سود ۱۰درصد حاصل می‌شود. با این حال، دستیابی به چنین حاشیه‌ای به حفظ مزیت رقابتی، چسبندگی مشتریان و افزایش هزینه تغییر تامین‌کننده وابسته است. او همچنین با در نظر گرفتن هزینه‌های مقرراتی، پنج واحد درصد از حاشیه سود می‌کاهد و آن را به ۲۷.۵درصد می‌رساند. …
دانلود از کافه بازار
