وی افزود: در شعر فارسی، باران از عناصر زنده و چندوجهی طبیعت است که به شاعر امکان میدهد احساسات و اندیشههای خود را در قالب تصویری ملموس و آشنا بیان کند، قطرههای باران میتوانند نشانه شستوشوی غبار از جهان باشند، بر زمین تشنه زندگی ببخشند و در عین حال، یادآور خاطرهها و دلتنگیهایی شوند که در ذهن انسان جریان دارند.
پژوهشگر زبان و ادبیات فارسی با بررسی جایگاه باران در شعر شاعران کلاسیک و معاصر گفت: این عنصر طبیعی، در ادبیات فارسی فراتر از معنای ظاهری خود حرکت کرده و به زبانی برای بیان تجربههای انسانی تبدیل شده است، در شعر سعدی، باران گاه جلوهای از رحمت و بخشندگی خداوند است. او در گلستان با تعبیر «باران رحمت بیحسابش همه را رسیده» تصویری از بخشش بیدریغ پروردگار ارائه میدهد. در جای دیگری نیز با سرودن «باران که در لطافت طبعش خلاف نیست / در باغ لاله روید و در شورهزار خس» به تفاوت ظرفیتها و زمینههای پذیرش خوبی و زیبایی اشاره میکند.
همتی اضافه کرد: در شعر سعدی، باران گاهی نیز با اندوه و دلتنگی انسان همراه میشود؛ چنانکه در غزل مشهور خود میگوید:«بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران/ کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران»؛ در این تصویر، باران دیگر تنها پدیدهای طبیعی نیست، بلکه زبان اشک و اندوه انسانی … …


دانلود از کافه بازار




























































