«وقتی ما را به اتاق می‌بردند، لباسمان را درمی‌آوردند و دو نوجوان کم‌سن‌وسال با ترکه به استخوان‌هایمان ضربه می‌زدند. پاهایم را با فشار می‌چرخاندند و من درد شدیدی را تحمل می‌کردم. اما بدتر از آن، صدای شیون سایر کودکان بود که باعث لرزش شدید پاهایم می‌شد. در یکی از این دفعات، شاهد تشنج یک کودک زیر این ضربات بودم که هیچ‌وقت از ذهنم پاک نمی‌شود.» این را دختری ده‌ساله و بیمار به «پیام ما» می‌گوید که به کلینیکی با عنوان «شبیه‌سازی ذهن» در تهران مراجعه کرده است؛ مرکزی که به گفته او، در آن به‌جای درمان، انواع شکنجه‌های جسمی و روحی را تجربه کرده است.
روایت‌هایی از این دست بسیار است؛ روایت مراجعانی که مرکزی با ادعای درمان قطعی به روشی نوین را «شکنجه‌گاه» توصیف می‌کنند.
پدر یک بیمار مبتلا به فلج مغزی (CP) نیز به «پیام ما» می‌گوید: «به ما گفتند اتاق و سالن منتهی به اتاق ویزیت را ترک کنیم. پس از خروجمان، موسیقی گوش‌خراشی در اتاق پخش شد و بلافاصله صدای جیغ‌وداد و ضجه کودکان و بزرگسالان از آن اتاق بلند شد.» تبلیغ توهم درمان
در حوزه سلامت، «پروانه رسمی»، «سربرگ سازمان‌های صنفی» و «آنتن رسانه ملی» از پایه‌های اعتماد عمومی‌اند. شهروند مستأصل، هنگامی که برای فرزند دارای اوتیسم یا فلج مغزی خود به دنبال درمان می‌گردد، توان بررسی اعتبار مقالات در پایگاه‌های داده جهانی را ندارد. او به تابلو، مهر نظام پزشکی، مجوز سازمان نظام روان‌شناسی، تأیید ضمنی برنامه‌های تلویزیونی و موج گسترده تبلیغات در فضای مجازی اعتماد می‌کند؛ تبلیغاتی که با کمترین مانعی روبه‌رو نمی‌شوند. …
دانلود از کافه بازار
