راز چشم های عجیب گربه، جغد و تارسیه (+اینفوگرافیک)

عصر ایران - تاریکی برای همه حیوانات به یک معنا نیست. برخی گونه ها برای فعالیت در شب، چشم هایی تکامل داده اند که می توانند از کوچک ترین مقدار نور موجود در محیط استفاده کنند؛ اما این سازگاری ها در همه حیوانات یکسان نیست. گربه، جغد انبار و تارسیه سه نمونه جالب از راهکارهای متفاوت طبیعت برای دیدن در نور کم هستند.

گربه های خانگی؛ استفاده از لایه بازتابنده و مردمک های گشاد

گربه های خانگی یکی از شناخته شده ترین نمونه ها هستند. مردمک چشم گربه می تواند در نور کم بسیار گشاد شود و اجازه دهد نور بیشتری وارد چشم شود. افزون بر این، پشت شبکیه گربه لایه ای بازتابنده به نام تاپتوم لوسیدوم (Tapetum lucidum) قرار دارد. این لایه بخشی از نوری را که از گیرنده های نوری عبور کرده، دوباره به سمت آن ها باز می تاباند و در نتیجه فرصت بیشتری برای دریافت نور فراهم می کند. همین ساختار عامل درخشش سبز یا آبی رنگ چشم گربه در نور شب نیز هست. گربه ها همچنین تعداد زیادی سلول استوانه ای دارند که برای تشخیص نور ضعیف مناسب اند. جغد انبار؛ چشم های بزرگ و شبکیه غنی از سلول های استوانه ای

جغد انبار مسیر متفاوتی را برای دید در نور کم در پیش گرفته است. چشم های این پرنده نسبت به اندازه بدن بسیار بزرگ اند و ساختار شبکیه آن به شدت تحت تاثیر سلول های استوانه ای قرار دارد؛ گیرنده هایی که نسبت به نور کم حساس تر از سلول های مخروطی هستند. چشم های بزرگ، قرنیه و عدسی بزرگ و شبکیه غنی از سلول های استوانه ای به جغد انبار اجازه می دهند در شرایط کم نور، حساسیت بینایی بالایی داشته باشد. تارسیه؛ جبران نبود تاپتوم با چشم های فوق العاده غول پیکر

اما تارسیه راهکار عجیب تری دارد. این نخستی کوچک شب فعال، برخلاف بسیاری از پستانداران شب زی، فاقد تاپتوم لوسیدوم است. در عوض، چشم های آن به شکل غیرعادی بزرگی تکامل یافته اند؛ به طوری که چشم های تارسیه در مقایسه با اندازه بدن، از بزرگ ترین چشم ها در میان پستانداران محسوب می شوند. افزایش اندازه چشم به ورود و دریافت نور بیشتر کمک می کند و بخشی از کمبود ناشی از نداشتن لایه بازتابنده را جبران می کند. تنوع راهکارهای تکاملی برای دید در شب …