بیرانوند نخستین دروازهبانی است که از زمان تأسیس جایزه بهترین بازیکن سال آسیا در سال ۱۹۹۴ به این عنوان میرسد. پیش از او، بازیکنان بزرگی از ایران این جایزه را برده بودند؛ خداداد عزیزی، علی دایی، مهدی مهدویکیا و علی کریمی. حالا نام بیرانوند کنار آنها قرار گرفته است؛ با این تفاوت که او نه مهاجم بود، نه هافبک خلاق و نه بازیکنی که وظیفهاش ساختن لحظههای تماشایی در یکسوم پایانی زمین باشد. او دروازهبان بود؛ مردی که کارش متوقف کردن لحظههای تماشایی دیگران است.
در جام جهانی ۲۰۲۶، بیرانوند بار دیگر نشان داد چرا هنوز میتوان روی او حساب کرد. در بازی ایران و بلژیک، هفت مهار داشت و در یکی از مهمترین صحنههای مسابقه، ضربه نزدیک ماکسیم دِ کویپر را گرفت. ایران از مرحله گروهی صعود نکرد، اما آن مسابقه تصویری از بیرانوند به جا گذاشت که با نتیجه نهایی تیم ملی ارتباط چندانی نداشت. گاهی یک بازیکن در تیمی شکستخورده، چنان بازی میکند که شکست، تمام داستان او نیست. بیرانوند در آن مسابقه یکی از همان بازیکنان بود.
البته این جایزه فقط حاصل چند واکنش در جام جهانی نیست. او در تراکتور نیز فصلی موفق را پشت سر گذاشت. تیم تبریزی با حضور بیرانوند به مرحله یکهشتم نهایی لیگ نخبگان آسیا رسید و در لیگ داخلی نیز جایگاه دوم را به دست آورد. دروازهبان تیم ملی در طول این سالها به یکی از چهرههای ثابت فوتبال ایران تبدیل شده است؛ بازیکنی که حضورش در ترکیب، فارغ از موافقت یا مخالفت با کیفیت فنی او، همیشه موضوع بحث بوده است. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































