ضیافت آرام مرگ

  حامد قریب گروه فرهنگی  /    نمایش «تن منهای من» از دل همین پرسش شکل می‌گیرد؛ اثری که می‌کوشد مرگ را از محدوده یک واقعه بیرون بکشد و به تجربه‌ای ذهنی و تأمل‌برانگیز بدل کند.  عنوان نمایش، پیش از آشکار شدن جهان اثر، مسأله اصلی آن را پیش روی مخاطب می‌گذارد: اگر تن از من جدا شود، چه چیزی باقی می‌ماند؟ آیا هویت انسان فراتر از جسم اوست یا چنان با بدن خود یکی شده‌ایم که تصور جدایی از آن، به معنای تصور پایان خویشتن است؟ نمایش به‌جای پاسخ دادن به این پرسش‌ها، تماشاگر را با امکان‌های گوناگون آنها مواجه می‌کند.

 در جهان سورئال(فراواقعی) نمایش، دختری مرده با کرمی روبه‌روست که وظیفه دارد جسم او را بخورد. موقعیتی که می‌توانست صرفاً تصویری هولناک از زوال جسمانی باشد، به رابطه‌ای نامتعارف میان این دو می‌انجامد. کرم به دختر علاقه‌مند می‌شود و اعتراف می‌کند که به‌خاطر عشقش، او را آهسته‌تر از دیگران خورده است. در این نقطه، نمایش از قلمرو مرگ به قلمرو عشق قدم می‌گذارد؛ اما نه عشقی نجات‌بخش که بتواند سرنوشت را تغییر دهد. عشق کرم مرگ را متوقف نمی‌کند، بلکه تنها از شتاب آن می‌کاهد.  این تناقض، یکی از ظرفیت‌های مهم دراماتیک اثر است. کرم هم‌زمان عامل نابودی و موجودی عاشق است؛ موجودی که می‌خواهد به دیگری نزدیک شود، اما ابزار این نزدیکی چیزی جز خوردن و محو کردن او نیست. آیا این عشق شکلی از مراقبت است یا تلاشی برای به تعویق انداختن جدایی؟ آیا دوست داشتن دیگری به معنای نگه داشتن اوست یا باید پذیرفت که عشق نیز نمی‌تواند مانع رفتن شود؟ نمایش با قرار دادن این پرسش‌ها در دل رابطه‌ای غریب، امکان خوانشی فراتر از موقعیت داستانی خود را فراهم می‌کند.

در سوی دیگر، دختر به‌تدریج … …