بازار
آمارهای این سالنامه تصویری قابل تأمل از روند فعالیت این بخش ارائه می‌کند. تعداد ناوگان عمومی باری از حدود ۴۷۷ هزار دستگاه در سال ۱۳۹۳ به ۴۲۳ هزار دستگاه در سال ۱۴۰۴ کاهش یافته است. تعداد رانندگان باری نیز از ۵۸۵ هزار نفر به ۴۶۴ هزار نفر و تعداد شرکت‌های حمل‌ونقل کالای داخلی از ۵۶۷۷ شرکت به ۴۲۹۹ شرکت رسیده است.
شاید مهم‌ترین نشانه این تغییر، کاهش حجم کالای جابه‌جا شده از ۶۰۶ میلیون تن به ۳۸۵ میلیون تن و کاهش سفرهای کامیونی از ۳۸.۹ میلیون به ۲۷.۳ میلیون سفر باشد. این اعداد، فارغ از دلایل و عوامل مؤثر بر آنها، یک پیام روشن دارند: حمل‌ونقل جاده‌ای کشور همچنان بازاری بزرگ و حیاتی است، اما ابعاد فعالیت آن نسبت به یک دهه گذشته کوچک‌تر شده است. در چنین شرایطی، پرسش اساسی این است که این تحولات چه پیامدی برای آینده سرمایه‌گذاری در آزادراه‌ها خواهد داشت؟
زیرساختی برای اقتصاد ملی نه صرفاً یک پروژه عمرانی
در بیش از چهار دهه فعالیت در صنعت راهسازی و سرمایه‌گذاری زیرساختی، بارها شاهد بوده‌ایم که احداث یک آزادراه چگونه می‌تواند مسیر توسعه اقتصادی یک منطقه را تغییر دهد؛ زمان سفر را کاهش دهد، ایمنی را افزایش دهد، هزینه حمل‌ونقل را پایین بیاورد و زمینه رونق تولید، تجارت و گردشگری را فراهم کند.
آزادراه صرفاً مجموعه‌ای از پل، تونل، آسفالت و ابنیه فنی نیست؛ دارایی ملی و اقتصادی است که ارزش آن در طول سال‌های بهره‌برداری و از طریق خدماتی که به مردم و اقتصاد کشور ارائه می‌کند، معنا پیدا می‌کند. این دارایی برای حفظ کیفیت، ایمنی و ظرفیت خود به منابع مالی پایدار نیاز دارد. نگهداری، بهسازی، تعمیرات اساسی، تأمین تجهیزات ایمنی و بازپرداخت سرمایه‌گذاری اولیه، هزینه‌هایی مستمر هستند که نمی‌توان آنها را به آینده موکول کرد. …
