فروشگاهی با فروش ماهانه یک‌میلیارد تومان، سهم ۳۰درصدی فروش اعتباری و کمیسیون ۵درصدی، ۱۵میلیون تومان کارمزد می‌پردازد؛ یعنی ۱.۵درصد کل فروش، نه ۵درصد. با ثابت بودن تعداد کالاهای فروخته شده، ترکیب پرداخت و سایر هزینه‌ها، و فرض صفر بودن هزینه روش پرداخت قبلی، افزایش یکسان حدود ۱.۵۲درصدی قیمت‌ها، دریافتی خالص قبلی را حفظ می‌کند. تفاوت ۱.۵ و ۱.۵۲درصد، از محاسبه کمیسیون بر قیمت جدید ناشی میشود. اما جبران کامل کمیسیون فقط در معامله اعتباری، مستلزم افزایش حدود ۵.۲۶درصدی قیمت همان معامله است. پس قیمت عمومی فروشگاه را نباید با قیمت معامله اعتباری اشتباه گرفت. این اعداد معیار حسابداری‌اند، نه قیمت بهینه؛ حجم فروش، حاشیه سود، هزینه تسویه و جذب مشتری نیز اهمیت دارند. وقتی نرخ کمیسیون به لنگر ذهنی تبدیل میشود
فروشنده از معامله یک‌میلیون‌تومانی، ۹۵۰هزار تومان دریافت می‌کند. کسر ۵درصد ممکن است برای او برجسته‌تر از هزینه متوسط ۱.۵درصدی باشد. شاید همین عدد، مبنای افزایش ۵درصدی همه قیمت‌ها شود؛ احتمالی که می‌توان آن را «لنگر کمیسیون» نامید. پژوهش راج چتی و همکاران درباره مالیات فروش نشان می‌دهد آشکارتر کردن مالیات در برچسب قیمت بر رفتار مصرف‌کننده اثر دارد؛ اما این نتیجه، فرضیه رفتار فروشندگان BNPL را اثبات نمی‌کند. همچنین هر افزایش بیش از معیار حسابداری خطا نیست: حفظ حاشیه سود هر معامله، نااطمینانی درباره سهم آینده اعتبار، هزینه‌های دیگر و تمرکز خرید اعتباری در برخی کالاها توضیحات جایگزین‌اند. فرضیه رفتاری زمانی قوت می‌گیرد که نحوه نمایش کارمزد، مستقل از بار اقتصادی آن، تصمیم را تغییر دهد. شواهد جهانی چه می‌گویند؟ …
دانلود از کافه بازار
